بلكه «او فقط بيم‌دهنده شما در برابر عذاب شديد الهى است» «إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذابٍ شَدِيدٍ».
كلمات و تعبيرات اين آيه، هر كدام اشاره به مطلب مهمى است، كه ده نكته آن را ذيلًا مى‌آوريم:
١- جمله «أَعِظُكُم» (شما را اندرز مى‌دهم) در حقيقت بيانگر اين واقعيت است كه، من خير و صلاح شما را در اين سخن در نظر مى‌گيرم، نه هيچ مسأله ديگر.
٢- تعبير به «واحِدَةٍ» (تنها يك چيز) مخصوصاً با تأكيد به وسيله «إِنَّما»، اشاره گويائى است به اين واقعيت كه: ريشه تمام اصلاحات فردى و جمعى به كار انداختن انديشه‌هاست، مادام كه فكر ملتى در خواب است، مورد هجوم دزدان و سارقان دين و ايمان و آزادى و استقلال قرار مى‌گيرند، اما هنگامى كه افكار بيدار شد، راه بر آنها بسته مى‌شود.
٣- تعبير به «قيام» در اينجا به معنى ايستادن روى دو پا نيست، بلكه به معنى آمادگى براى انجام كار است، چرا كه انسان هنگامى كه روى پاى خود مى‌ايستد، آماده براى انجام برنامه‌هاى مختلف زندگى مى‌شود، بنابراين، انديشه كردن، نياز به آمادگى قبلى دارد، انگيزه و حركتى در انسان به وجود آيد كه با اراده و تصميم به تفكر بپردازد.
٤- تعبير «لِلَّه» بيانگر اين معنى است كه، قيام و آمادگى بايد انگيزه الهى داشته باشد، و تفكرى كه از چنين انگيزه‌اى سرچشمه مى‌گيرد، ارزنده است، اصولًا اخلاص در كارها و حتى در انديشيدن، خميرمايه نجات و سعادت و بركت است.
جالب اين كه، ايمان به «اللّه» در اينجا مسلم گرفته شده، بنابراين تفكر به خاطر مسائل ديگر است چرا كه توحيد يك امر فطرى است كه حتى بدون