تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٧
وَ يُنادِى مُنادٍ لَيْتَهُمْ إِذْ خُلِقُوا فَكَّرُوا فِيْما لَهُ خُلِقُوا!:
«در هر شب منادى آسمانى ندا مىدهد: بزائيد براى مردن!
و منادى ديگرى ندا مىدهد: بنا كنيد براى ويرانى!
و منادى ندا مىدهد: خداوندا! براى آنها كه انفاق مىكنند عوضى قرار ده.
و منادى ديگرى ندا مىكند: خداوندا! براى آنها كه امساك مىكنند تلفى قرار ده!
و منادى ديگرى مىگويد: اى كاش مردم آفريده نمىشدند!
و منادى ديگرى صدا مىزند: اى كاش اكنون كه آفريده شدند، انديشه مىكردند كه براى چه آفريده شدهاند»؟. «١»
(منظور از اين منادىها كه ندا مىدهند، فرشتگاناند كه به فرمان خدا تدبير امور اين عالم مىكنند).
در حديث ديگرى از آن حضرت مىخوانيم: مَنْ أَيْقَنَ بِالْخَلَفِ سَخَتْ نَفْسُهُ بِالنَّفَقَةِ!: «كسى كه يقين به عوض و جانشين داشته باشد، در انفاق كردن سخاوتمند خواهد بود». «٢»
همين معنى از امام باقر عليه السلام و امام صادق عليه السلام، نيز نقل شده است.
اما مسأله مهم، اين است كه: انفاق از اموال حلال و مشروع باشد كه خدا غير آن را قبول نمىكند، و بركت نمىدهد.
لذا در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم: شخصى خدمتش عرض كرد، دو آيه در قرآن است كه هر چه من به سراغ آن مىروم آن را نمىيابم (و به محتواى آن نمىرسم).