ببخشد، به هر كيفيت و به هر كميت باشد.
ثانياً: انفاق را از مفهوم فنا بيرون مى‌آورد، و رنگ بقا به آن مى‌دهد؛ چرا كه خداوند تضمين كرده، با مواهب مادى و معنوى خود، كه چندين برابر و گاه هزاران برابر- و حداقل ده برابر است- جاى آن را پر كند، و به اين ترتيب، شخص انفاق‌كننده، هنگامى كه با اين روحيه و اين عقيده، به ميدان مى‌آيد دست و دل‌بازترى خواهد داشت، او هرگز احساس كمبود، و فكر فقر، به مغز خود راه نمى‌دهد، بلكه خدا را شكر مى‌گويد، كه او را موفق به چنين تجارت پرسودى كرده است.
همان تعبيرى كه قرآن مجيد در آيات ١٠ و ١١ سوره «صف» فرموده است:
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلى‌ تِجارَةٍ تُنْجِيكُمْ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ* تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ تُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ:
«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! آيا شما را به تجارت پرسودى كه از عذاب دردناك رهائيتان مى‌بخشد راهنمائى بنمايم؟* ايمان به خدا و پيامبرش بياوريد و در راه خدا با اموال و جان‌هايتان جهاد كنيد، اين براى شما بهتر است اگر مى‌دانستيد».
در روايتى از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم كه فرمود:
يُنادِى مُنادٍ كُلَّ لَيْلَةٍ لِدُوا لِلْمَوْتِ!
وَ يُنادِى مُنادٍ ابْنُوا لِلْخَرابِ!
وَ يُنادِى مُنادٍ اللَّهُمَّ هَبْ لِلْمُنْفِقِ خَلَفاً.
وَ يُنادِى مُنادٍ اللَّهُمَّ هَبْ لِلْمُمْسِكِ تَلَفاً!
وَ يُنادِى مُنادٍ لَيْتَ النَّاسَ لَمْ‌يُخْلَقُوا.