جمله «فَهُوَ يُخْلِفُهُ» (او جايش را پر مى‌كند) تعبير جالبى است كه نشان مى‌دهد: آنچه در راه خدا انفاق گردد، در حقيقت يك تجارت پر سود است؛ چرا كه خداوند عوض آن را بر عهده گرفته، و مى‌دانيم، هنگامى كه شخص كريمى عوض چيزى را بر عهده مى‌گيرد، رعايت برابرى و مساوات نمى‌كند، بلكه چند برابر، و گاه، صد چندان مى‌كند.
البته اين وعده الهى، منحصر به آخرت و سراى ديگر نيست، آن در جاى خود مسلم است، در دنيا نيز با انواع بركات، جاى انفاقها را به نحو احسن پر مى‌كند.
جمله «هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ» (او بهترين روزى‌دهندگان است) معناى گسترده‌اى دارد و از ابعاد مختلف، قابل دقت است.
او از همه روزى‌دهندگان، بهتر است، به خاطر اين كه: مى‌داند چه چيز ببخشد و چه اندازه روزى دهد كه مايه فساد و تباهى نگردد، چرا كه به همه چيز عالم است.
او هر چه بخواهد، مى‌تواند اعطاء كند، چرا كه به هر چيز قادر است.
او در برابر آنچه مى‌بخشد، پاداش و جزائى، نمى‌خواهد، چرا كه غنى بالذات است.
او حتى بدون درخواست مى‌دهد، چرا كه از همه چيز با خبر است و حكيم است.
بلكه در حقيقت هيچ كس جز او «روزى‌دهنده» نيست؛ چرا كه هر كس هر چه دارد از او است، و هر كس چيزى به ديگرى مى‌دهد «واسطه انتقال روزى» است، نه روزى‌دهنده.
اين نكته نيز، قابل دقت است كه، او در برابر اموال «فانى» نعمتهاى «باقى»