تفسير:
بيزارى معبودان از عابدان
بار ديگر در اين آيات، به پاسخ گفتار آنها كه اموال و اولاد خود را دليل بر قرب خويش در درگاه خداوند، مى‌پنداشتند، باز مى‌گردد، و به عنوان تأكيد مى‌گويد: «بگو: پروردگار من روزى را براى هر كس از بندگانش بخواهد گسترده، يا محدود مى‌كند» «قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ يَقْدِرُ لَهُ».
و مى‌افزايد: «آنچه را در راه خدا انفاق كنيد خداوند جاى آن را پر مى‌كند و او بهترين روزى‌دهندگان است» «وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ».
گر چه محتواى اين آيه، تأكيد بر مطلب گذشته است، ولى از دو جهت تازگى دارد:
نخست اين كه: آيه گذشته كه مفهومش همين مفهوم بود، بيشتر ناظر به اموال و اولاد كفار بود، در حالى كه تعبير به «عِباد» (بندگان) در آيه مورد بحث، نشان مى‌دهد كه ناظر به مؤمنان است، يعنى حتى در مورد مؤمنان گاه، روزى را گسترده مى‌كند- آنجا كه صلاح مؤمن باشد- و گاه روزى را تنگ و محدود مى‌سازد- آنجا كه مصلحتش ايجاب كند- و به هر حال وسعت و تنگى معيشت دليل بر هيچ چيزى نمى‌تواند باشد.
ديگر اين كه: آيه قبل، وسعت و تنگى معيشت را درباره دو گروه مختلف، بيان مى‌كرد، در حالى كه آيه مورد بحث، ممكن است اشاره به دو حالت مختلف از يك انسان باشد، كه گاه روزيش گسترده، و گاه تنگ و محدود است.
به علاوه، آنچه در آغاز اين آيه آمده، در حقيقت مقدمه‌اى است براى آنچه در پايان آيه است، و آن تشويق به انفاق در راه خدا است.