تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٨

بلكه اگر مفاسدى از اين رهگذر، به وجود نمى‌آمد، ما براى كافران خانه‌هائى قرار مى‌داديم كه سقفهاى آنها از نقره، و پله‌ها و نردبانهاى (گران‌قيمتى) داشته باشد، كه به وسيله آن به طبقات بالا روند، و براى اطاقهاى آنها درهائى (پر زرق و برق) و تختهائى (زيبا) قرار مى‌داديم كه بر آن تكيه كنند، و هر گونه زيورى را در اختيار آنها مى‌گذارديم، ولى اينها همه، متاع زندگى دنيا است، و سراى آخرت نزد پروردگارت براى پرهيزگاران است» (وَ لَوْ لا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً لَجَعَلْنا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ وَ مَعارِجَ عَلَيْها يَظْهَرُونَ* وَ لِبُيُوتِهِمْ أَبْواباً وَ سُرُراً عَلَيْها يَتَّكِؤُنَ* وَ زُخْرُفاً وَ إِنْ كُلُّ ذلِكَ لَمَّا مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ الآخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ). «١»

اينها همه، براى اين است كه «ارزشهاى دروغين»، جاى «ارزشهاى واقعى» انسانى را نگيرد.