بنابراين، هرگز نبايد وسعت روزى را دليل بر سعادت، و تنگى روزى را دليل بر شقاوت شمرد «اما اكثر مردم از اين واقعيت بى‌خبرند» «وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لايَعْلَمُونَ».
البته اكثريت ناآگاه و بى‌خبر، چنين هستند، و گرنه اين مسأله براى آگاهان واضح و روشن است.
*** سپس با صراحت بيشترى همين معنى را تعقيب كرده، مى‌گويد: «هرگز چنان نيست كه اموال و اولادتان، شما را نزد ما مقرب سازد» «وَ ما أَمْوالُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ بِالَّتِي تُقَرِّبُكُمْ عِنْدَنا زُلْفى‌». «١»

اين اشتباه بزرگى است كه دامنگير گروهى از عوام شده است، كه تصور مى‌كنند آنها كه در اين جهان از نظر مادى گرفتار محروميت‌اند، مغضوب و مطرود درگاه خدا هستند، و آنها كه در رفاه نعمت غوطه‌ورند، محبوب و مقبول او مى‌باشند.
چه بسيار افراد محرومى كه با اين وسيله، آزمايش مى‌شوند، و به برترين مقامات مى‌رسند، و چه بسيار افراد متنعمى، كه اموال و ثروتشان بلاى جانشان و مقدمه مجازاتشان است.
مگر قرآن در آيه ١٥ سوره «تغابن» صريحاً نمى‌گويد: إِنَّما أَمْوالُكُمْ وَ أَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ وَ اللَّهُ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ: «اموال و فرزندان شما وسيله آزمايش شما هستند و پاداش عظيم نزد خدا است».