*** آيه بعد، به منطق پوشالى آنها كه در هر زمانى براى اثبات برترى خود متوسل مى‌شدند، و به اغفال عوام مى‌پرداختند، اشاره كرده، مى‌گويد: «و آنها گفتند: ما از همه ثروتمندتر و پراولادتريم» «وَ قالُوا نَحْنُ أَكْثَرُ أَمْوالًا وَ أَوْلاداً».
خداوند، به ما محبت دارد، هم اموال فراوان در اختيار ما نهاده، و هم نيروى انسانى بسيار، و اين دليل بر لطف او در حق ما و نشانه مقام و موقعيت ما در نزد او است «و ما (نور چشمى‌ها) هرگز مجازات نخواهيم شد»! «وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ».
مگر خداوند، عزيز كرده‌هاى خود را هم مجازات مى‌كند؟! اگر ما مطرود درگاه او هستيم، چرا اين همه نعمت، به ما داد؟! خلاصه، آبادى دنياى ما دليل روشنى بر آبادى آخرت ماست!
بعضى از مفسران، احتمال داده‌اند: جمله «وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ» دليل بر آن است كه آنها به طور كلى منكر قيامت و عذاب بودند. ولى، آيات بعد نشان مى‌دهد: اين جمله، ناظر به اين معنا نيست، بلكه، منظورشان اين بوده كه: آنها به دليل ثروتشان، مقرب درگاه خدايند.
*** آيه بعد، اين منطق پوشالى و عوام‌فريبانه را به عاليترين وجه پاسخ مى‌دهد و در هم مى‌كوبد، روى سخن را به پيامبر صلى الله عليه و آله كرده، مى‌فرمايد: «به آنها بگو: پروردگار من، روزى را براى هر كس بخواهد گسترش مى‌دهد، و براى هر كس بخواهد، سخت مى‌گيرد» و اين‌ها همه طبق مصالحى است كه براى آزمون خلق و نظام زندگى انسان لازم مى‌داند، و ربطى به قدر و مقام در درگاهِ خدا، ندارد «قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ».