كه انجام داده‌اند؛ و آنها در غرفه‌هاى (بهشتى) در (نهايت) امنيت خواهند بود!
٣٨- و آنها كه براى انكار و ابطال آيات ما تلاش مى‌كنند و مى‌پندارند از چنگال قدرت ما فرار خواهند كرد، در عذاب (الهى) احضار مى‌شوند!
تفسير:
مال و فرزند دليل قرب به خدا نيست!
از آنجا كه در آيات گذشته، سخن از اغواگرى مستكبران بود، در آيات مورد بحث، گوشه‌اى از اين اغواگرى را منعكس مى‌سازد، و ضمناً به پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نيز دلدارى مى‌دهد، كه: اگر با تو مخالفت كنند، تعجب مكن! مخالفت مستكبران مرفه با پيامبران راستين يك شيوه دائمى آنها بوده است.
مى‌گويد: «ما هرگز در هيچ شهر و ديارى پيامبر انذاركننده‌اى نفرستاديم، مگر اين كه: مترفين- همان متنعمان مغرور و مست نعمت- مى‌گفتند: ما به آنچه شما به آن فرستاده شده‌ايد، كافريم، و آنچه را نامش پيام الهى مى‌نهيد، قبول نداريم» «وَ ما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَذِيرٍ إِلَّا قالَ مُتْرَفُوها إِنَّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ كافِرُونَ».
«نَذِير» به معنى «بيم‌دهنده»، اشاره به پيامبران الهى است كه مردم را از عذاب الهى در برابر كج‌روى‌ها و بيدادگرى‌ها و گناه و فساد، بيم مى‌دادند.
«مُتْرَفُوها» جمع «مُتْرَف» از ماده «ترف» (بر وزن طرف) به معنى «تنعم» است، و مترف به كسى مى‌گويند كه: فزونى نعمت و زندگى مرفه او را مست و مغرور و غافل كرده، و به طغيان گرى واداشته است. «١»
آرى، معمولًا كسانى كه در صف اول مخالفين انبياء بودند، همين گروه