ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٧٩٢ - فصل دوم در تمجيد حق تعالى به اعتبار آفرينش آدم، و گزينش او،
وَ سَخَّرَ لَكُمُ الْأَنْهارَ [١].
و باز پروردگار انسان را با آفرينش خورشيد و ماه ستارگان گرامى داشته و در اين باره چنين فرموده است: وَ سَخَّرَ لَكُمُ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ دائِبَيْنِ وَ سَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ [٢] و باز فرموده است: وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ النُّجُومَ لِتَهْتَدُوا بِها فِي ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ [٣] و فرموده است: وَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَ الْحِسابَ [٤].
و با آفريدن چهارپايان بسود انسان وى را گرامى داشت، و بوسيله آنها غذا پوشاك آسايش، تجملات و زيبايى و خوشى انسان را تأمين كرد و در اين باره چنين فرمود: وَ الْأَنْعامَ خَلَقَها لَكُمْ فِيها دِفْءٌ وَ مَنافِعُ وَ مِنْها تَأْكُلُونَ وَ لَكُمْ فِيها جَمالٌ حِينَ تُرِيحُونَ وَ حِينَ تَسْرَحُونَ ... وَ الْخَيْلَ وَ الْبِغالَ وَ الْحَمِيرَ لِتَرْكَبُوها وَ زِينَةً وَ يَخْلُقُ ما لا تَعْلَمُونَ [٥] ٢- از كرامتهايى كه خارج از وجود انسان براى انسان مقرر گرديده، روايتى است كه از امير مؤمنان (ع) در تفسير اين كلام خداوند متعال «وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ» [٦]
[١] سوره ابراهيم (١٤) آيه (٣٢): خداوند از آسمان آب را نازل كرد و به وسيله آن ميوهها و ثمرات را براى روزى شما از زمين بيرون آورد و كشتيها را رام شما كرد تا به فرمان خدا در درياها راه افتيد و رودها را نيز مسخر شما كرد.
[٢] سوره ابراهيم (١٤) آيه (٣٣): براى منفعت شما خورشيد و ماه را به جريان انداخت و شب و روز را نيز به نفع شما مقرر داشت.
[٣] سوره انعام (٦) آيه (٩٧): ستارگان را براى اين منظور به نفع شما مقرر كرد تا در تاريكيهاى صحرا و دريا راه را پيدا كنيد.
[٤] سوره اسراء (١٧) آيه (١٢): و تا شمارش سالها و حساب خود را بدانيد.
[٥] سوره نحل (١٦) آيه (٥ و ٦ و ٨): چهارپايان را به نفع شما خلق كرديم گرماى خود را از پشم و كرك و پوست آنها تامين مىكنيد، سودهاى ديگرى هم از آنها مىبريد و از گوشت و شير آنها استفاده مىكنيد به هنگام رفتن به صحرا و بازگشت از آن جمال و زيبايى خاصى براى شما دارند ... از جمله چهارپايان اسب و قاطر و الاغ را آفريديم تا بر آنها سوار شويد و براى شما نوعى زينت باشند، چيزهايى را كه نمىدانيد خلق مىكنيم.
[٦] سوره اسراء (١٧) آيه (٧٠): و ما فرزندان آدم را بسيار گرامى داشتيم.