سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ٥٠ - شرح اجمالى

اولى دو طرفه و دومى يك طرفه است كه از ارتباط متقابل محبت و نصرت با لفظ «ولايت» (به فتح واو) و از رهبرى و امامت با لفظ «ولايت» (با كسر واو) ياد شده است و ماده «و، ل، ى» و مشتقّات آن به صورت اسم و فعل و به شكل جمع و مفرد ٢٣٣ مرتبه در قرآن كريم آمده است كه اين كثرت استعمال نشانه اهميّت موضوع و اهميت است.»[١]

ناگفته نماند كه «ولىّ» از «اسماء اللّه» است و تنها ولىّ نيز خداى سبحان است يعنى ولايت به معناى حاكميت و توليت و سرپرستى تنها از آن خداست‌ فَاللَّهُ هُوَ الْوَلِيُ‌[٢] و انسان در مقام قرب معنوى به حضرت حقّ سبحانه كه در اثر طىّ مقامات و قطع مسافات حاصل شدنى است «ولى اللّه» مى‌شود و شاخص و روح حاكم بر «اولياء اللّه» همانا «عبوديت» است يعنى «عبد اللّه» گشتن كه از همين رهگذر «عند اللّه» مى‌شوند و «ولايت الهيّه» يافته و ولايت آنها براساس بينش و گرايش توحيدى از باب «مظهريّت» است و لا غير. انحصار ولايت بالاستقلال و بالاصاله از آن خداست كه از ضمير «هو» در آيه ياد شده استفاده مى‌شود و اولياء مظاهر ولايت آن ولىّ مطلق هستند. و شريعت مبين محمّدى ٦ آمده است تا در پرتو هدايت و ارشاد آن و تعيين بايد و نبايدهاى انسان بيدار و هشيار طىّ طريق عبوديت نموده و صراط قرب و استكمال وجود را البته در پناه و پرتو هدايت و حمايت‌هاى انسان كامل معصوم ٧ طىّ نمايد و سير كمال باطنى نمايد تا «قرب حقيقى» به خداى سبحان يابد كه ابو خالد كابلى مى‌گويد از امام باقر ٧ در مورد آيه‌ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ النُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنا[٣] پرسيدم، امام ضمن توضيح معناى آيه فرمود: «و اللّه يا ابا خالد لنور الامام فى قلوب المؤمنين، أنور من الشّمس المضيئة بالنّهار» (به خدا سوگند- اى ابا خالد- كه نور امام در

[١] - شميم ولايت، ص ١٦٩، چ اول، ١٣٨٢ ش، قم، مركز نشر اسراء.

[٢] - شورى، ٩.

[٣] - تغابن، ٨.