سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ١٧٣ - ج) راههاى دستيابى به مرگ ارادى

پس متعالى كردن روح و دل كندن از ظواهر فريبنده دنيا و خويشتن را به دست دوست سپردن عامل زنده نگه داشتن انگيزه، انديشه، اخلاق و اعمال انسان است و روح را به اهتزاز در مى‌آورد و روحى چنين قدرتمند قدرت تصرّف بر طبيعت و انقطاع از بدن طبيعى را دارا خواهد شد كه:

شيخ شهاب الدين سهروردى نيز گويد: «چون ديده اندرونى گشاده شود، ديده ظاهر برهم بايد نهادن و لب برهم بايد بستن و اين پنج حس ظاهر را دست كوتاه بايد كردن و حواس باطن را در كار بايد انداختن تا اين بيمار، چيزى را اگر گيرد به دست باطن گيرد و اگر بيند به چشم باطن بيند و اگر شنود به گوش باطن شنود و اگر بويد به شمّ باطن بويد و ذوق وى از حلق جان باشد، چون اين معنا حاصل آمد پيوسته مطالعه سرّ آسمانها كند و از عالم غيب هر زمان آگاهانيده شود و آنگاه خود بيند، آنچه بيند و بايد ديگران، از آنچه كه در نظر وى آن حكايت نتوان كردن الّا كه به ذوق توان دانستن.»[١]

ج) راه‌هاى دست‌يابى به مرگ ارادى:

چون‌كه دانسته شد مرگ ارادى چيست و انواع آن كدامند و امكان وقوع عقلى داشته و تجربه شونده و دست يافتنى است پرسش اين استكه از چه راه‌هايى مى‌توان به مرگ ارادى رسيد؟ آيا مرگ ارادى در انحصار افراد، طبقه يا گروه خاصى است؟ در

[١] - سهروردى، شهاب الدين، روزى با جماعت صوفيان، ص ١٧ و ١٨.