سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ٢٣٠ - ويژگىها و اوصاف اولياء الهى يا انسان كامل عرفانى

٢٨. رها شده از شكم و آزادشده از شهوت‌اند: «... و كان خارجا من سلطان بطنه و ... خارجا من سلطان فرجه.»[١]

٢٩. دين‌شناسى ديندار و دين‌مدار دين‌شناس‌اند: «عقلوا الدين عقل وعاية و رعاية لا عقل سماع و رواية.»[٢]

٣٠. هماره خويشتن را محتاج خدا مى‌دانند: «يسألون من لا تضيق لديه المنادح و لا يخيب عليه الراغبون.»[٣]

٣١. آخرت‌گرائى شهودى و باطنى و عملى‌اند: «فكانما قطعوا الدنيا الى الاخرة و هم فيها.»[٤]

٣٢. درد هدايت و رهبرى مردم را دارند: «من اخذ القصد حمدوا اليه طريقه و بشروه بالنجاة و من اخذ يمينا و شمالا ذموا اليه الطريق.»[٥]

٣٣. خدا محورى را معيار دوستى و ترابط قرار مى‌دهند: «يتواصل بالولاية.»[٦]

٣٤. سليم القلب و دل پاكند: «فطوبى لذي قلب سليم.»[٧]

٣٥. دانشمندان بردبارند: «فحلماء علماء.»[٨]

٣٦. نيكوكارانى باتقوا و خداترس‌اند: «أبرارّ أتقياء.»[٩]

٣٧. ديندارى نيرومند و غيرتمند دينى‌اند: «قوة فى الدين»[١٠]

٣٨. ملامت ملامت‌كنندگان آن را از رفتن راه خدا و دين‌دارى باز نمى‌دارد: «لا تأخذهم فى اللّه لومة لائم.»[١١]

٣٩. چهره صديقين دارند: «سيماهم سيما الصديقين.»[١٢]

[١] - همان، ص ٣٤٨.

[٢] - نهج البلاغه، خ ٢٣٩.

[٣] - نهج البلاغه، خ ٢٢٢.

[٤] - نهج البلاغه، خ ٢٢٢.

[٥] - نهج البلاغه، خ ٢٢٢.

[٦] - نهج البلاغه، خ ٢١٤.

[٧] - نهج البلاغه، خ ٢١٤.

[٨] - نهج البلاغه، خ ١٩٣ صبحى الصالح.

[٩] - نهج البلاغه، خ ١٩٣.

[١٠] - همان.

[١١] - همان.

[١٢] - همان.