سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ٣١٥ - ضميمه ٥ مراحل عرفان

ضميمه ٥: مراحل عرفان‌

عرفان به معناى شناخت و شناسايى و در اصلاح طريقه و روش خاصى براى دستيابى به «حقيقت» است كه بر شهود، اشراق، جذبه و سلوك، وصول و اتحاد با حقيقت تكيه دارد و نيل به اين حقيقت از راه تهذيب نفس و تطهير دل و تزكيه درون و رهايى از «تعلق» بلكه «تعين» ممكن خواهد بود.

عرفان دانشى است كه موضوع آن «وجود لا بشرط مقسمى» يا وحدت شخصى وجود است و طريقه انقطاع از ماسواى الهى و تبتل از غير خدا و گذر از اعتباريات را جهت اتصال به ذات الهى و قرب وجودى و توسعه در هستى يافته و رنگ و رايحه الهى يابد.[١]

به بيان ديگر عرفان از حق و اسماء و اوصاف الهى و نحوه سلوك تا شهود را نشان رفته و تكيه‌گاه آن «علم حضورى» و «دانش شهودى» و «بينش ذوقى» با روش اشراقى و تهذيبى يا متد سلوكى است و قرارگاه اصلى و مركزى آن در عرفان اسلامى همانا قرآن كريم و سنت و سيره معصومان عليهم السّلام مى‌باشد. پس از دو عنصر زيربنايى:

الف. شناختن شهودى‌

ب. شدن شهودى‌

تشكيل و تكوين يافته كه مى‌توان آن را به سلوك معرفتى- باطنى و سلوك معنوى‌

[١] - ر. ك: دانشنامه امام على ٧، ج ٤، صص ٢١- ١٨؛ لغت‌نامه دهخدا، ج ١٠، ص ١٥٨١٨، واژه عرفان.