سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ٢٤٢ - ويژگىها و اوصاف اولياء الهى يا انسان كامل عرفانى

چنانچه خواست از فرشته‌ها و ديگران و سپس علم آن را به ما داد.[١]

٤. از جمله روايات ديگر اين‌كه محمد بن عبد اللّه بن عمر از امام صادق ٧ روايت كرده كه امام ٧ فرمود: به‌راستى خدا بود و هيچ نبود، پس آفريد پديده‌هايش و مكان را و آفريد نور الانوار را كه از آن هر نورى را آفريد و بر او روانه كرد از نور خود كه از آن همه نورها نورانى شوند و آن نورى بود كه از آن محمّد و على را آفريد و هميشه اين دو، نورهاى نخستين بودند، زيرا چيزى پيش از آنها پديد نشده بود، پس پيوسته روانه شدند، دو هستى پاك و پاكيزه در اصلاب پاك (يگانه‌پرست) تا در دو پاك‌تر پاكان، در عبد اللّه و ابى طالب ٧ از هم جدا شدند.»[٢]

٥. و از جمله روايات ديگر اينكه از جابر بن يزيد كه گويد: امام باقر ٧ فرمود: «اى جابر، به‌راستى كه خدا نخست چيزى كه آفريد، محمد ٦ را آفريد و خاندان رهبر و رهياب او را و همه نمونه‌هاى روشنى بودند در برابر خدا، گفتم: نمونه‌ها و اشباح چيست؟ فرمود: سايه نور، پيكره‌هاى درخشان بى‌روح، و همه از يك روح كمك مى‌گرفتند كه روح القدس است، به او و خاندانش بود كه خدا پرستيده شد و ازاين‌رو خدا آنها را بردبار، دانشمند، نيك و پاك آفريد، خدا را به نماز و روزه و سجده و تسبيح و تهليل مى‌پرستيدند و نمازها را مى‌خواندند و حج مى‌كردند و روزه مى‌داشتند.[٣]

و همچنين تدبر و انديشيدن در آن‌چه كه در «زيارت جامعه كبيره» از قول حضرت ابو الحسن ثالث، على بن محمد النقى ٧ است و «منشور بلند امامت و هدايت است كه سيل‌گونه از كوهسار وجودى هادى امت سرازير شده است».[٤]

و در حقيقت معارف عميق و انيق توحيدى- ولايى را در ضمن طرح و تبيين‌

[١] - همان، ص ٢٦٢- ٢٦٣.

[٢] - همان، ص ٢٦٤- ٢٦٥.

[٣] - همان.

[٤] - ادب فناى مقربان، ج ١، ص ٨٤.