سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ٢٣٦ - ويژگىها و اوصاف اولياء الهى يا انسان كامل عرفانى

١٠٢. در راه خدا به خلق الهى خويش را در رنج مى‌اندازند: «نفسه منه فى عناء و الناس منه فى راحة.»[١]

١٠٣. از ستايش ستايشگران و مديحه‌سرايان سخت نگران‌اند: «اذا زكى احد منهم خاف مما يقال ...»[٢]

١٠٤. اهل تفكر و تعقل‌اند: «مغمورة بفكرته.»[٣]

١٠٥. خودساخته و پرداخته خداوندند و مردم تربيت يافته آنان‌اند: «فانا صنائع ربنا و الناس بعد صنائع لنا.»[٤]

١٠٦. حد وسط و عدالت براى تنظيم امور علمى و عملى در حيات انسانند: «نحن النمرقة الوسطى بها يلحق التالى و اليها يرجع الغالى.»[٥]

١٠٧. عاشق پرواز بسوى شهداء و حشر و نشر با سعداء و انبياءاند: «نسأل اللّه المنازل الشهداء و معايشة السعداء و مرافقة الانبياء.»[٦]

١٠٨. چشنده حلاوت معرفت الهى و نوشنده شراب محبت خداى سبحان‌اند: «قد ذاقوا حلاوة معرفته و شربوا بالكأس الروية من محبته.»[٧]

١٠٩. مرگ‌پذير و مستعد دريافت مرگ‌اند: «و بادر الاجل.»[٨]

١١٠. راهشان روشن و رونده‌اى سود برنده و نگهبان امانت‌هاى الهى‌اند: «مسلكها واضح، و سالكها رابح و مستودعها حافظ.»[٩]

١١١. عرش محور و دل‌بسته به پروردگارشان هستند: «قد اتخذوا ذو العرش ذخيرة ليوم فاقتهم و يمموه عند الانقطاع الخلق الى المخلوقين برغبتهم.»[١٠]

[١] - همان، ص ٤٥٢٨.

[٢] - همان، ج ٧، ص ٣٩٣٩.

[٣] - همان، ص ٣٥٣٩.

[٤] - نهج البلاغه، ح ١٠٩.

[٥] - نهج البلاغه، ح ١٠٩.

[٦] - فرهنگ آفتاب، ج ٨، ص ٤٥٧٣.

[٧] - همان، ج ٧، ص ٣٦٣٢.

[٨] - نهج البلاغه، خ ٧٦.

[٩] - فرهنگ آفتاب، ج ٧، ص ٣٦٣١.

[١٠] - فرهنگ آفتاب، ج ٧، ص ٣٦٢٣.