سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ٤٥٦ - نمايهى اشعار(فارسى - عربى)

سعدى حجاب نيست تو آينه پاك دار،

سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد،

سيه‌روئى ز ممكن در دو عالم،

شبان وادى ايمن گهى رسد به مراد،

شب تاريك و بيم بوم و گردابى چنين حائل،

شراب بيخودى در كش زمانى،

شريعت پوست مغز آمد حقيقت،

صوفى نهاد دام و سرحقه باز كرد،

ظلمت از هستى است ور نه رهنوردان عدم،

عارف از پرتو مى راز نهانى دانست،

عاشق شو، ار نه روزى كار جهان سرآيد،

عشق آن زنده گزين كو باقى است،

عشق آينه بلند نور است،

عشق روى تو در اين باديه افكند مرا،

عشقهايى كز پى رنگى بود،

عكس رخ تو، چو در آينه جام افتاد،

عهد ما با لب شيرين دهقان بست خداى،

غريق بحر وحدت را ز ساحل از چه مى‌پرسى،

فاطى! تو و حق معرفت يعنى چه؟،

قديم و محدث از هم چون جدا شد،

قديم و محدث از هم خود جدا نيست،

قرب نى بالا و پستى رفتن است،

كسى بر سر وحدت گشت واقف،

گر پيشتر از مرگ طبيعى مردى،

گرچه راهيست پر از بيم ز ما تا بر دوست،

گرچه وصالش نه به كوشش دهند،

گر سالك او منازلى سير كند،

لى مع اللّه وقت بود آن دم مرا،

مائيم و رخ يار دل آرام و دگر هيچ،

ما چونائيم و نوا در ما ز توست،

ما در پياله عكس رخ يار ديده‌ايم،

ما را ز جام باده گلگون خراب كن،

ما عدم‌هائيم و هستى‌ها نما،

ما ندانيم كه دلبسته اوئيم همه،

مرا تا جان بود در تن، بكوشم،

مرد زرگر را بخوان زان شهر دور،

مسافر چون بود؟ رهرو كدام است؟،

مصطفى زين گفت كاى اسرار جو،

ممكن ز تنگناى عدم ناكشيده رخت،

من به صورت‌گر ز آدم زاده‌ام،

من خسى بى‌سر پايم كه به سيل افتادم،