سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ٢٦٩ - ناز و نياز

بود. قرآن از يكطرف انسان را مظهر اسماء جمال و جلال الهى، آينه‌دار طلعت يار، جامع پيدا و پنهان و غيب و شهادت عالم، خليفه خدا، و امانتدار الهى معرفى نموده و با تكريم و تفضيل در مقام تكريم نفسى و تفضيل نسبى و قياسى در عالم تكوين از او ياد مى‌نمايد تا با «صحف مكرمه و مطهّره» در عالم تشريع او را به دار الكرامه تكامل بخشد و از إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ‌[١] و «حيات طيبه»[٢] او در اثر ايمان و عمل صالح و استجابت دعوت خدا و رسول او ٦ سخن بميان آورد[٣]. تا سفره كثرت و امتيازهاى اعتبارى به ذكور و اناث و طوائف و قبايل و شعب را برچيند و در كنار و طول اوصاف ارزشى انسان از اوصاف ضد ارزشى او يعنى ظلوم، جهول، هلوع، جزوع و ... نيز يادكردى داشته باشد تا انسان را ميان عقل و شهوت، نور و نار، تضاد خدا و خاك، خود علوى و سفلى و رحمانى و شيطانى بسوى بى‌نهايت صعود يا سقوط، كمال و نقص، سعادت و شقاوت، خير و شر و عروج و نزول رها سازد تا قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى‌ شاكِلَتِهِ‌[٤]. بصورت موجبه كليه تحقق يابد و در ميدان جهاد و اجتهاد انسانهاى هدايت‌يافته و مؤمن به خدا و پيامبران و امامان در پرتو توحيد، نبوت، امامت و ولايت به اوج كمال امكانى خويش راه يابند و بى‌نهايت صعود، نور، خدائى گشتن، رحمانى شدن، سعادت، كمال، خير و عروج را از باب‌ إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ‌[٥] بپيمايند و در جوار قرب و لقاء الهى بار يابند و مقام‌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ‌[٦] و عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ[٧] را ادراك نمايند و به آيه كريمه‌ وَ اعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ‌[٨] جامه عمل بپوشانند كه «حتّى» در آيه يادشده «تفديه» است نه‌

[١] - حجرات، ١٣.

[٢] - نحل، ٩٨.

[٣] - انفال، ٢٤.

[٤] - اسرى، ٨٢.

[٥] - فاطر، ١٠.

[٦] - آل عمران، ١٦٩.

[٧] - قمر، ٥٥.

[٨] - حجر، ٩٩.