سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ١٠٢ - «مراقبه»

٩- عند الله شدن‌

١٠- ادب مع الله يافتن‌

١١- رهائى از خوديت و انيت و انانيت‌

١٢- به مقام حضور بار يافتن‌

١٣- ولايت و محبت و تبعيت «انسان كامل» يا كون جامع داشتن‌

١٤- فناء فى الله و بقاء بالله يافتن‌

و به عبارت ديگر به «توحيد» رسيدن و موحد شدن همانا راه‌يابى به مقام ولايت است كه: فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ تَوَفَّنِي مُسْلِماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ‌ يا وَ هُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ:

«مراقبه»

از آنجائى كه «مراقبت» بذر «ولايت» است‌[١] و اگرچه خودشناسى و عرفان به نفس روح و جان نيل به مقام منيع و رفيع «ولايت» است قدرى پيرامون مراقبت يا كشيك نفس كشيدن توضيح مى‌دهم:

«مراقبه» در حقيقت توجه دائمى و تسلط بر خويشتن و بيدارى و پايدارى در راه رسيدن به كمال است چه اينكه سالك هماره در معرض مهالك و سقوط است و موانع كمالات وجودى هم از درون و هم از برون او را تهديد مى‌نمايد لذا هوشيارى دائمى مى‌طلبد و اين تيزهوشى و فراست و پاسبان حرم دل بودن هميشگى است و در هر منزلى متناسب با آن منزل و مقام سلوكى مراقبه لازم است چه اينكه مراقبه مقام پائين يك‌گونه است و مراقبه مقام بالاگونه‌اى ديگر است چنانكه خطرات هركدام فرق‌

[١] - در آسمان معرفت، ص ٤٧.