سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ١٧٨ - ج) راههاى دستيابى به مرگ ارادى

چونكه تا اقصاى هندوستان رسيد

در بيابان طوطى چندى بديد

مركب استانيد و بس آواز داد

آن سلام و آن امانت باز داد

طوطئى زان طوطيان لرزيد و پس‌

اوفتاد و مرد و بگسستش نفس‌

كرد بازرگان تجارت را تمام‌

باز آمد سوى منزل شادكام‌

هر غلامى را بياورد ارمغان‌

هر كنيزك را ببخشيد او نشان‌

گفت طوطى ارمغان بنده كو؟

آنچه گفتى، آنچه ديدى بازگو؟

گفت گفتم آن شكايت‌هاى تو

با گروهى طوطيان همتاى تو

آن يكى طوطى ز دردت بوى برد

زهره‌اش بدريد و لرزيد و بمرد

چون شنيد آن مرغ كان طوطى چه كرد

هم بلرزيد اوفتاد و گشت سرد

خواجه چون ديدش فتاده همچنين‌

بر جهيد و زد كله را بر زمين‌

بعد از آنش از قفس بيرون فكند

طوطيك پرّيد تا شاخ بلند

طوطى مرده چنان پرواز كرد

كافتاب از چرخ تركى تاز كرد

خواجه حيران گشت اندر كار مرغ‌

بى‌خبر ناگه بديد اسرار مرغ‌

روى بالا كرد و گفت اى عندليب‌

از بيان حال خود ده مان نصيب‌

او چه كرد آنجا كه تو آموختى؟

چشم ما از مكر خود بر دوختى‌

ساختى مكرى و ما را سوختى‌

سوختى ما را خود افروختى‌

گفت طوطى كه به فعلم پند داد

كه رها كن نطق و آواز و گشاد

ز آنكه آوازت ترا در بند كرد

خويش او مرده پى اين پند كرد

يعنى اى مطرب شده با عام و خاص‌

مرده شو چون من كه تا يابى خلاص‌

يك دو بندش داد طوطى بى‌نفاق‌

بعد از آن گفتش سلام الفراق‌

الوداع اى خواجه كردى مرحمت‌

كردى آزادم ز قيد و مظلمت‌

الوداع اى خواجه رفتم تا وطن‌

هم شوى آزاد روى همچو من‌

خواجه گفتش فى امان اللّه برو

مرمرا اكنون نمودى راه تو