سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ٣٢٨ - مقامات و مراحل سير و سلوك بر محور آموزههاى ناب اسلامى

سلوكى شرط لازم استكمال وجودى است كه حافظ نيز سروده‌اند:

يا:

ثانيا؛ دستور العمل‌هاى ناب و الهى چون «قرآن كريم» و آموزه‌ها و بايد و نبايدهاى اسلامى را با تفسير و تصوير سازنده و آگاهانه نصب العين خويش قرار داده و وظيفه‌شناس و وظيفه‌مدار باشد و اين «راه بى‌نهايت» را در سايه‌سار شجره طيبه «شريعت» و بر مدار و محور آسمانى و ماندگار «ولايت» و «هدايت‌هاى باطنى» صاحبان «هدايت به امر»[١] طى نمايد كه «مرغ سليمان»، «طائر قدس»، «خضر طريق»، «پير مغان»، «پير ميكده» آن انسان‌هاى كامل و خلفاى الهى هستند:

ثالثا: آهسته و پيوسته با صبر و بصيرت و شكيبايى و شرح صدر منزل به منزل، مقام به مقام و مرحله به مرحله گام‌هاى سلوكى را بردارد و مراقبت‌هاى لازم را در هر مقام و مرحله‌ايى شناخته و عمل نمايد تا به تدريج از قوه به فعل درآيد و در عقل نظر و عمل كامل گردد و از سلوك تا شهود را به فرجام نيكو و سرانجام حسن يعنى فناى فى الله و بقاى بالله برساند:

رابعا: سرمايه راهرو و سالك غير از معرفت، صبر و ثبات، عبوديت و انقياد هر آينه عشق و محبت نيز هست كه‌ «وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ» چه اين‌كه عشق در عرفان اسلامى كمال روحى و وجودى است كه همه نيروها و استعدادهاى هستى انسان را در

[١] - برگرفته از آيه ٢ سوره سجده.