سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ٢٥ - مقدمه

«بشارة المصطفى لشيعة المرتضى»[١] كه به اسنادش «عن أصبغ بن نباته» روايت كرده است قال:

«كتب امير المؤمنين- ٧- فى ما كتب الى سهل بن حنيف: و اللّه ما قلعت باب خيبر و قذفت به اربعين ذراعا لم يحسّ به اعضائى، بقوّة جسديّة و لا حركة غذائيّة، و لكنّى أيّدت بقوة ملكوتيّه و نفس بنور ربّها مضيئة فإنا من احمد كالضّوء من الضّوء ...» و از امالى صدوق‌[٢] نيز روايت شده است:

«انّ امير المؤمنين- ٧- قال فى رسالته الى سهل بن حنيف- ره- و اللّه ما قلعت باب خيبر و رميت به خلف ظهرى اربعين ذراعا بقوة جسديه و لا حركة غذائيّه لكنّى أيدت بقوة ملكوتيه و نفس بنور ربها مضيئة و انا من احمد كالضوء من الضوء ...» آورده‌اند شرحى دارند كه به بخشى از آن اشتهاد خواهد شد:

«بدان كه انسان كامل محلّ مشية الله است، اين مظهر تام مشيت و اختيار الهى صاحب ولايت كليه است كه داراى رقائق صفات حق تعالى و محلّ ظهور تجلّى جميع اوصاف كماليه الهيّه است. و به عبارة اخرى: انسان كامل خليفة الله است و خليفه بايد به صفات مستخلف عنه و در حكم او باشد. پس وجود انسان كامل ظرف همه حقائق و خزائن اسماء الله است. و اين اسماء الله اعيان حقائق نوريّه‌دار هستى اند نه اسماى لفظى، لاجرم صاحب اين مقام داراى ولايت تكوينى است كه مفاتح غيب- يعنى همان حقائق نوريّه- در دست اوست، و مى‌تواند با اذن و مشيّت الهى تصرف در كائنات كند، بلكه در (موطن) و وعاى خارج از بدن خود انشاء و ايجاد نمايد، و موجودات خارجى به منزلت اعضاى وى و خود او به متناسب جان آنها گردد. زيرا كه نفس ناطقه انسانى جوهر مجرد قائم به ذاتش و خارج از بدن و محيط و

[١] - بشارت المصطفى، ص ٢٣٥، چاپ نجف، ابو جعفر محمد بن على بن محمد آملى معروف به عماد الدين طبرى از اعلام اماميه قرن ششم هجرى.

[٢] - امالى صدوق، ص ٣٠٧، چاپ سنگى به نقل از هزار و يك كلمه، ج ١، ص ١٦٧.