سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ٣٤٢ - مقام هفتم «رضا»

از غنى و فقر را خوشتر از ثروت دارم.» امام باقر ٧ در جواب فرمود: «اما ما هرچه را خداوند عطا فرمايد مى‌خواهيم و به آن خوشتر هستيم. اگر مرض را عنايت كند آن را و اگر صحت را عنايت كند نيز ان را دوست مى‌داريم.»[١] آرى هرچه محبوب كند همان محبوب اهل دل و عارفان و اولياء الهى است.

با توجه به طرح مراحل سير و سلوكى و مقامات معنوى درمى‌يابيم كه براى رسيدن به كمالات برين و حيات طيبه و مقام وحدت و توحيد عرفانى راه دور و درازى در پيش است و سالك بايستى با توجه و بصيرت و براساس خودآگاهى، خوديابى، خودنقدى و خودنگهدارى آنها را بيايد زيرا كسب مقامات معنوى و فتوحات غيبى و وصول به قرب حقيقى «پيمودنى»، چشيدنى و شهودى است نه گفتنى، شنيدنى و ...

و بدانيم و باور كنيم كه تنها در پرتو قرآن و عترت طاهره ٧ است كه مى‌توان به «سعادت حقيقى» و «حقيقت سعادت» رسيد و از پيامبر اكرم ٦، على ٧، فاطمه زهرا ٣ و امامان هدايت و نور ٧ گرفته تا امثال سلمان فارسى، ابوذر غفارى، مقداد، عمار ياسر، كميل نخعى و ... و تا بزرگانى چون آيت الله ملا حسينقلى همدانى، ميرزا على آقا قاضى، ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى، علامه طباطبايى و امام خمينى ;، همه و همه شاگردان مكتب قرآن و عترت بودند و از رهگذر شريعت و ولايت به مقامات بلند عرفانى و منازل توحيدى راه يافته‌اند و چنان‌كه بزرگان اهل معرفت و تجربت گفته‌اند: «راه چنان رود كه رهروان رفتند».

لذا اين در و آن در زدن و با حلوا حلوا گفتن دهان شيرين نمى‌شود بلكه بايد بيدار و بينا شد و كمر همت بست و عزم را جزم كرد و طريقت الهى را در پيش گرفت و از خودشناسى و خودسازى آغاز كرد تا به مرتبه خدا شهودى يا شهود خدا رسيد كه به‌

[١] - جامع السعادات، ج ٣، ص ٢٨٥.