سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ٣٤١ - مقام هفتم «رضا»

١. علم به جميل بودن حضرت حق‌

٢. باور و ايمان به جميل بودن حق‌

٣. اذعان جميل بودن حق با تمام وجود و اطمينان كامل به آن‌

٤. مقام مشاهده جميل مطلق چه اين‌كه سالك از دام كثرت رهيده و به منزل وحدت رسيده و محبوب بر دل او تجلى كرده است و لذا شهود تجلى افعالى، صفاتى و ذاتى نموده است.[١]

و به تعبير خواجه عبد الله انصارى ; «رضا» داراى سه درجه است:

١. خشنودى عام كه راضى شدن به ربوبيت است و سه شرط دارد:

- خدا را از همه‌چيز بيشتر دوست داشتن‌

- تعظيم هرچه بيشتر خداى سبحان‌

- مقدم دانستن اطاعت خداوند از هر چيزى.

٢. رضا به قضاى الهى به سه شرط:

- يكسانى و همخوانى حالات.

- دست برداشتن از دشمنى با مردم.

- رهايى از پافشارى بر دعا و درخواست.

٣. رضا به رضاى الهى كه سه ويژگى دارد:

- عدم چون و چرا در هيچ‌كارى‌

- واگذارى اختيار خود به خدا

- دم نزدن در برابر خدا ولو اين‌كه در آتش افكنده شود.[٢]

حضرت امام محمد باقر ٧ از جابر بن انصارى مى‌پرسند: حال تو چگونه است؟

جابر در جواب مى‌گويد: «من مرض را خوشتر دارم از صحت، و فقر را خوشتر دارم‌

[١] - شرح حديث جنود عقل و جهل، صص ١٧٢- ١٧٠.

[٢] - راه و رسم منزلها، ج ١، ص ٣٠٣.