سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ٣٠٢ - نشانههاى عشق اكبر و راستين

از سوى ديگر برخى عشق را به دو قسم (الف عشق اكبر، محبت اوّل، عشق به دوست حقيقى كه با عشق به خود و حبّ به ذات جهان را آفريد و عشق را در تمام هستى از جمله انسان جارى كرد و عشق به خود را در فطرت انسان به وديعت نهاد كه عشق به «بود مطلق» و «نمود آن بود مطلق» است. ب) عشق اصغر كه پلى و گذرگاهى براى رسيدن به عشق اكبر و كمال و جمال محض باشد، هست و عشق به «نمودها» است تا به عشق به «بود و نمود» منتهى گردد كه:

به همين دليل قرآن كريم تنها محبّت اكبر و عشق اكبر و راستين را توصيه كرده و بر آن تأكيد مى‌ورزد.[١]

نشانه‌هاى عشق اكبر و راستين‌[٢]

١. ترجيح خدا بر همه محبوبهاى ديگر

٢. اطاعت و تسليم محض محبوب شدن‌

٣. پيروى از شريعت ناب محمدى ٦‌

٤. دوستى با دوستان خدا و دشمنى با دشمنان خدا

٥. حاكميت عقل و اخلاق بر همه امور

٦. عشق به لقاى ربّ‌

٧. ياد خدا و محبوب‌

٨. آرامش و قرار با انس و حشر با محبوب‌

٩. عشق به قرآن و عترت طاهره عليهم السّلام‌

١٠. عبوديت در برابر پروردگار

[١] - بقره، ١٦٥؛ توبه، ٢٤؛ هود، ١١٣؛ عنكبوت، ٤؛ زمر، ٣؛ شورى، ٦- ٩.

[٢] - ر. ك: كاشفى، محمد رضا، آئين مهرورزى، صص ٨٥- ٩٨؛ عرفان و تصوّف، ص ٢٣٦- ٢٣٧، چ اول، ١٣٨٤.