سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ٢٣٣ - ويژگىها و اوصاف اولياء الهى يا انسان كامل عرفانى

فيها كمن ليس منها.»[١]

٦٤. قانع‌اند و به حد اقل ضرورت‌ها كفايت مى‌نمايند: «... قنع بالكفاف.»[٢]

٦٥. ذكردار آخرت و ياد معاد دارند: «طوبى لمن ذكر المعاد.»[٣]

٦٦. نيايش‌گرا و رازكننده نياز خواهنده‌اند: «و الدعاء دثارا.»[٤]

٦٧. جان‌هاى پاك و منزه دارند: «و صلحت سريرته.»[٥]

٦٨. حسن‌خلق دارند (خوش رفتارند): «و حسنت خليقته.»[٦]

٦٩. انفاق‌پيشه و بخشايشگر مالند: «... انفق من ماله.»[٧]

٧٠. در كسب روزى حلال پيشه‌اند: «و طاب كسبه.»[٨]

٧١. سكوت متفكرانه و خاموشى عارفانه دارند: «و كان اكثر دهره صامتا.»[٩]

٧٢. سخنان محكم، مستدل و محكم دارند (حرف خوب و خوب حرف مى‌زنند):

«منطقهم الصواب.»[١٠]

٧٣. قرآن بواسطه آن‌ها پابرجا و آنان به كتاب خدا استوارند: «بهم قام الكتاب و به قاموا.»[١١]

٧٤. دعوت‌كنندگان مخلص مردم به سوى خدا و دين الهى‌اند: «و داع مخلص.»[١٢]

٧٥. دلهايشان در تفكر و انديشه‌ورزى مشغول است: «شغل التفكر قلبه.»[١٣]

٧٦. شهوت‌گريز و هواستيزند: «قد خلغ سرابيل الشهوات.»[١٤]

٧٧. خداوند يار و ياورشان در مبارزه با نفس و هواهايشان است: «ان من احب‌

[١] - نهج البلاغه، خ ٢٣٠.

[٢] - نهج البلاغه، خ ٢٣٠.

[٣] - نهج البلاغه، خ ٤٤.

[٤] - نهج البلاغه، ح ١٠٤.

[٥] - نهج البلاغه، ح ١٠٤.

[٦] - همان.

[٧] - همان.

[٨] - همان.

[٩] - همان، ح ٢٨٩.

[١٠] - همان، خ ١٨٤.

[١١] - همان، خ ٤٣٢.

[١٢] - همان، خ ٣٢.

[١٣] - همان، خ ٨٣.

[١٤] - همان، خ ٧٨.