سرّ سلوک (ترجمه و شرح رسالة الولاية میرزا احمد آشتیانی) - رودگر، محمد جواد - الصفحة ٢٢٩ - ويژگىها و اوصاف اولياء الهى يا انسان كامل عرفانى

استغفارهم ذنوبهم.»[١]

١٧. اداكنندگان دين خويش نسبت به خدايشان هستند: «طوبى لنفس ادت الى ربها فرضها.»[٢]

١٨. عبادت عاشقانه و آزادمردانه دارند: «و ان قوما عبدوا الله شكرا فتلك عبادة الاحرار.»[٣]

١٩. حالت يكسان در برخورد با سختى و بلا و رفاه و آسايش دارند: «نزلت انفسهم منهم فى البلاء كالّتى نزلت فى الرخاء.»[٤]

٢٠. درد ديندارى و قرآن‌مدارى دارند: «قرءوا القرآن فأحكموه.»[٥]

٢١. اهل گريه و زارى‌اند: «قرة العيون من البكاء.»[٦]

٢٢. روزه‌داران نيايشگرند: «خمص البطون من الصيام ذبل الشفاء من الدعاء.»[٧]

٢٣. در دانش‌اندوزى و علم‌آموزى حريص‌اند: «... و حرص فى العلم.»[٨]

٢٤. اهل حال و جذب و نفحات قدسى‌اند (سالك مجذوب‌اند): «و برق له لامع كثير البرق فأبان الطريق و سلك به السبيل.»[٩]

٢٥. ديوانه كوى حق و امر عظيم الهى‌اند: «و يقول قد خولطوا و لقد خالطهم امر عظيم.»[١٠]

٢٦. سرور در صورت و حزن در سيرت دارند: «بشره فى وجهه و حزنه فى بطنه.»[١١]

٢٧. از خدا راضى و با خود مخالف و درگيرند: «راض عن الله مخالف لهواه.»[١٢]

[١] - نهج البلاغه، نامه ٤٥.

[٢] - نهج البلاغه، نامه ٤٥.

[٣] - نهج البلاغه، ح ٢٢٩.

[٤] - نهج البلاغه، خ ١٨٤.

[٥] - نهج البلاغه.

[٦] - نهج البلاغه.

[٧] - نهج البلاغه.

[٨] - نهج البلاغه، خ ١٨٤.

[٩] - نهج البلاغه، خ ٢١٠.

[١٠] - نهج البلاغه، خ ١٤، ص ١٩٦، تمام نهج البلاغه.

[١١] - همان، ص ٢٠١.

[١٢] - همان، ص ٢٠٢.