(١) و فرمود ٦: شگفتا مؤمن را، خداوند هيچ قضايى بر او نراند مگر آنكه خواه ناخواه خيرش در آن باشد. اگر بلائيش رساند سرپوش‌[١] گناهش باشد و اگر عطا دهدش و گراميش دارد بدو بخشش فرموده است.

(٢) و فرمود ٦: آن كس كه بام و شام كند و بزرگترين توجّهش مصروف سراى ديگر باشد، خداوند دلش را توانا سازد و كارش را هموار كند و از دنيا نرود تا تمامى روزى خويش را دريافت كند، و هر كه بام و شام كند و بزرگترين توجّهش صرف دنيا شود، خداوند فقر را برابر ديدگانش بدارد و كارش را پريشان كند و از دنيا چيزى جز نصيب مقدّر خويش به دست نيارد.[٢] (٣) پيامبر ٦ به مردى كه از شماره امّت او پرسيده بود فرمود: زمره امّت من اهل حقّند گر چه (اينك) اندكند.[٣] (٤) و فرمود ٦: خداوند به هر كس وعده پاداش نيك داد به عهد خود وفا كند و هر كه را به سبب كار بد تهديد كرده است در عفوش مختار است.

(٥) و فرمود ٦: آيا به شما خبر ندهم چه كسانى از شما در اخلاق بيشتر به من مانند؟ گفتند: چرا، اى پيامبر خدا. فرمود: خوشخوترين و بردبارترين و در حق خويشان نكوكارترين شما و آن كه در خشنودى و خشم بيشتر جانب عدل و انصاف را از سوى خويش مراعات كند.

(٦) و فرمود ٦: روزه خوار سپاسگزار برتر از روزه‌دار خاموش (ناسپاسگزار) است.

(٧) و فرمود ٦: دوستى مؤمن با مؤمن، براى رضاى خدا، از بزرگترين بخشهاى ايمان است، و هر كه براى خدا دوست بدارد و هم براى خدا دشمن بدارد و براى خدا بخشش كند و هم براى خدا خود دارى كند، از برگزيدگان باشد.

(٨) و فرمود ٦: محبوبترين بندگان خدا در پيشگاه او آنانند كه براى ديگر بندگانش سودمندتر باشند. بيش از ديگران به حقّ او قيام كنند (يعنى) آنان كه نكوكارى و احسان محبوبشان باشد.

(٩) و فرمود ٦: هر كس به شما احسانى كرد به او پاداش دهيد و اگر پاداشى نداريد او را به نيكويى بستاييد كه ستودن خود پاداش است.

[١] كفّاره- پوشاننده و جبران‌كننده.

[٢] مراد آنكه هر چند دنيا طلب باشد بيش از روزى مقسوم خود نيابد. به گفته سعدى:

\sُ« قسمى كه مرا نيافريدند\z گر سعى كنم ميسّرم نيست»\z\E يا به تعبير مثل رائج:

\sُ گر زمين را به آسمان دوزى‌\z ندهندت زياده از روزى‌\z\E.- م.

[٣] اين جواب مربوط به آغاز گسترش اسلام است. اينك به توفيق الهى شماره مسلمانان جهان به هزار ميليون تن رسيده كه يك چهارم مردم روى زمينند.- م.