مستى آور ننوشند. گفتم: فدايت شوم، آنان را كجا يابم؟ فرمود: در قلّه كوهها و كنار شهرها. و چون به شهرى درآمدى (از مردم) سراغ كسى را گير كه با ايشان همسايگى نمى‌كند و ايشان با او مجاورت نمى‌كنند[١]، همان كس مؤمن است. چنان كه خدا فرمود: وَ جاءَ مِنْ أَقْصَا الْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَسْعى‌- از دورترين نقاط شهر مردى شتابان فرا رسيد.»[٢] به خدا سوگند كه او «حبيب درودگر» بود[٣] به تنها.

(١) اى پسر جندب، همه گناهان آمرزيده شود جز ناخرسندى همكيشانت. و همه نكوكاريها پذيرفته آيد جز آنچه به ريا باشد.

(٢) اى پسر جندب، در راه خدا دوستى كن و به ريسمان محكم (دين) دست در زن و به مدد هدايت خود را نگهدار تا كردارت پذيرفته آيد زيرا خداوند مى‌فرمايد: الّا من‌ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى‌- مگر آنكو به خدا ايمان آرد و كردار نيك دارد و آن‌گاه به راه راست رود ...»[٤] پس چيزى جز ايمان پذيرفته نشود، و ايمان جز به كردار نباشد، و كردار جز به يقين درست نيايد و يقين جز به سرسپردگى صورت نپذيرد، و ارزيابى همه به رهيابى است. پس هر كه ره يافت كردارش قبول شود و پذيرفته به ملكوت برآيد وَ اللَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ*- و خداوند هر كه را بخواهد به راه راست هدايت كند»[٥] (٣) اى پسر جندب، اگر دوست دارى كه با (خداى) جليل در سراى او همسايگى كنى و در كنار او به فردوس مسكن گيرى بايد دنيا نزدت خوار باشد و مرگت را پيش چشم بدارى. و چيزى براى فردا (ى دنياييت) پس انداز نكنى، و بدان آنچه پيش فرستى از آن توست و آنچه برجاى نهى به زيانت باشد.

(٤) اى پسر جندب، هر كه خود را از دستاورد خويش (كه دستمايه آخرت است) محروم دارد، آن را براى ديگرى اندوخته و هر كه از خواهش نفسش پيروى كند از دشمنش فرمان برده. هر كه به خدا اعتماد دارد خداوند آنچه را در كار دنيا و آخرتش وى را به خود مشغول مى‌دارد كفايت كند و هر چه را از او غايب است برايش حفظ فرمايد. به راستى آنكو براى هر بلايى شكيبى و براى هر نعمتى سپاسى آماده ندارد، درمانده است. هر سختى را سهولتى در پى باشد. خود را در هر

[١] پيداست كه مراد امام ٧ در دولت فسق و روزگار غلبه كفر است.( و گر نه در عهد اسلام مؤمنان همه با يك ديگر مجاورت و مصاحبت و تعاون در خير دارند.- م.)

[٢] يس، ٢٠

[٣] مراد درودگرى است به نام« حبيب» كه به روايت سوره مباركه يس، از دورترين نقاط شهر( انطاكيه شام) پس از آنكه رسولانى( يا خود حضرت عيسى ٧) به آن شهر در آمدند و مورد تكذيب كافران قرار گرفتند، شتابان فرا رسيد و گفت:« اى مردم از من بشنويد و رسولان خدا را پيروى كنيد.» و او خود مردى مؤمن و صالح بود.

[٤] از ذيل آيه ٨٢ سوره طه گرفته شده كه فرمايد: وَ إِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى‌.- م.

[٥] البقرة، ٢١٣