سنّت (صحيح) همان سنّت (و روش) پيامبر خدا ٦ است. و امّا بدعت، هر چيزى است كه بر خلاف آن (سنّت) باشد.[١] و تكروان، اهل باطلند گرچه به شمار افزون باشند و جماعت، حق‌پرستانند گرچه به شمار كم باشند. (١) و فرمود ٧:[٢] بنده (بايد) جز به پروردگارش اميد نبندد و جز از گناهش نترسد و هر گاه از عالم پرسشى كنند كه نداند شرمش نيايد كه بگويد: «اللَّه اعلم» (خدا داناترست).[٣] نسبت صبر با ايمان چون نسبت سر با پيكر است.

(٢) مردى به حضرتش عرض كرد: سفارشيم فرماى. امام ٧ فرمود: سفارشت كنم كه هرگز كار خير (خود) را بسيار ندانى.

(٣) ديگرى عرض كرد: سفارشيم فرماى: امام ٧ فرمود: به خود تلقين فقر مكن و نويد طول عمر مده.

(٤) و فرمود ٧: دينداران را نشانه‌هايى است كه بدانها شناخته شوند: راستى گفتار و پرداختن امانت و وفاى به عهد و صله ارحام و مهربانى به ناتوانان و كم فرمان پذيرى از زنان‌[٤] و بذل احسان و نكويى اخلاق و وسعت حلم و پيروى علم و آنچه موجب نزديكى به خداست، خوشا بر آنان و خوش سرانجامى (ايشان).

(٥) و فرمود ٧: بنده آرزو دراز ندارد جز آنكه كردار را از يادش ببرد.[٥] (٦) و فرمود ٧: آدمى زاده شبيه‌تر چيزى به ترازوست كه يا به نادانى سبك شود و يا به دانش سنگين گردد.

(٧) و فرمود ٧: دشنام دادن به مؤمن فسق است و جنگيدن با او كفر و حرمت مالش، همچنان حرمت خونش باشد.

(٨) و فرمود ٧: خون و مالت را به برادرت، و عدل و انصافت را به دشمنت، و خوشرويى و احسانت را به همگان ارزانى دار. بر مردم سلام كن تا بر تو سلام كنند.

(٩) و فرمود ٧: سروران مردم در دنيا، سخاوتمندانند و در آخرت، پرهيزگاران.

[١] در پاره‌اى نسخه‌ها به جاى« ... فما خالفها»[ .. فمن خالفها-( امّا بدعتگذار هر) كسى است كه بر خلاف آن باشد] آمده است.

[٢] در متن« ٦» به جاى« ٧» آمده است و شايد« صلوات اللَّه عليه» بوده باشد.

[٣] در كافى از حضرت ابى عبد اللَّه( صادق) ٧ آمده است كه« فرمود: عالم را سزد كه چون چيزيش پرسند و نداند گويد: اللَّه اعلم( خدا داناترست) و غير عالم را نسزد كه چنين گويد». ج ١، ص ٤٢( زيرا عالم را بهره‌اى از علم باشد و به اين اعتبار رواست كه بگويد خدا از من عالمتر است. ولى نادان را نسزد كه چنين گويد چون با گفتن اين عبارت كه« خدا عالمتر است» براى خود ادّعاى علمى كمتر از علم خدا كرده است.

[٤] در كافى به جاى« قلّة مؤاتاة للنّساء»[ قلّة المراقبة ...- كم توجّهى‌] آمده است.

[٥] مراد آنكه دراز آرزويى و طول امل و به ويژه آرزوى داشتن عمر كافى و فرصتهاى احتمالى آينده براى طاعت و توبه موجب مى‌شود كه بنده كردار براى آخرت را از ياد ببرد.- م.