(١) اى كميل به گاه هر سخنى بگو: «لا حول و لا قوة الّا باللَّه- هيچ تكيه‌گاه و نيرويى جز به خداوند نيست» تا (آن سختى) بر طرف شود و به گاه هر سختى بگو: «الحمد اللَّه- سپاس ويژه خداى راست» تا (نعمتت) افزون گردد و چون روزيهايت دير رسيد از خدا آمرزش طلب (و بگو استغفر الله) تا در آنها گشايشيت پديد آيد.

(٢) اى كميل به ولايت (و دوستدارى) ما خود را از اينكه شيطان در مال و فرزندانت با تو شريك شود، نجات بخش.

(٣) اى كميل به راستى كه (ايمان) ثابت و عاريت دارد، پس بپرهيز از اينكه از عاريت گيران باشى. ايمان را آن سزد كه پايدار باشد (تا به مدد ايمان استوار) در راهى روشن بروى كه تو را به كژى نكشاند و از راهت به در نبرد.

(٤) اى كميل در (انجام) فرض (و واجب) سهل انگارى، و در نافله (و مستحب) سختگيرى نباشد.

(٥) اى كميل به راستى گناهانت بيش از كارهاى خوب و بيخبريت بيش از ذكرت هست و (با اين همه) نعمتهاى خدا بر تو بيش از كردار تست.

(٦) اى كميل تو از نعمتهاى خداوند و عافيتهاى الهى تهى و (بى‌بهره) نيستى، پس در هيچ حال خود را از ستايش و تسبيح و تقديس [و سپاسگزارى‌] و ياد او تهى و فارغ مگذار.

(٧) اى كميل از آنان مباش كه خداوند (در حقّشان) فرمود: ... نَسُوا اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ ...- خدا را فراموش كردند و خدا هم [تيمار] خودشان را از يادشان برد»[١] (٨) اى كميل مهم آن نيست كه (فقط) نماز بگزارى و روزه‌گيرى و صدقه دهى، مهمّ آن است كه نماز با دلى پاك و كردارى خدا پسندانه و خشوعى درست همراه باشد و بنگر (ى) كه در چه (مكان و لباسى) نماز مى‌گزارى و بر چه (زمين و سجده گاهى) مى‌گزارى (كه) اگر از راه درست و حلالش نباشد پذيرفته نيست.

(٩) اى كميل از زبان آنچه در دل است برآيد[٢] و دل به خوراك بپايد، سپس بنگر كه دل و تنت چه مى‌خورند كه اگر حلال نباشد خداوند تسبيح گويى و سپاسگزارى تو را نپذيرد.

(١٠) اى كميل بفهم و بدان كه ما رخصتى در ترك امانت پردازى به هيچ يك از مردم نداده‌ايم، پس هر كه رخصت (و اجازه‌اى) در اين باب از ما روايت كند بيجا گفته و گناه كرده و به سبب دروغى كه ساخته سزايش دوزخ است.

(١١) سوگند مى‌خورم كه از پيامبر خدا ٦ ساعتى پيش از رحلتش شنيدم كه سه بار

[١] الحشر، ١٩

[٢] در متن« ينزح من القلب» و در بشارة المصطفى‌[ اللسان يبوح من القلب- زبان راز دل را باز مى‌گويد] آمده است.