رستن از دورويى و موجب دورى از دوزخ است و صاحب خود[١] را هنگام هر خيرى كه خداى عزّ و جلّش روزى كرده به ياد خدا مى‌آورد و در زير عرش آوايى دارد. (١)[٢] بدان چه به پرهيزگاران وعده داده شده دل بنديد زيرا وعده خدا راست‌ترين وعده‌هاست و هر چه وعده داده همانسان كه وعده فرموده درآيد. (٢) به راه پيامبر خدا ٦ ره جوييد كه بهترين راه است و به روش او رفتار كنيد كه والاترين روشهاست. (٣) قرآن خداى تبارك و تعالى را بياموزيد كه نيكوترين سخن و رساترين پند است و آن را دريابيد كه نوبهار دلهاست‌[٣] (٤) و از پرتو قرآن درمان جوييد كه درمان هر درد درون سينه‌هاست و آن را خوب بخوانيد كه بهترين داستانهاست، وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ‌- چون قرآن قرائت شود همه گوش بدان فرا دهيد و خاموش باشيد كه مورد لطف و رحمت حق قرار گيريد»[٤] و چون به دانستن آن راه برديد، آنچه از آن آموختيد به كار بنديد، باشد كه رستگار شويد.

(٥) اى بندگان خدا، بدانيد دانايى كه بر خلاف دانش خود كردار كند چون نادان سرگردانيست كه از بيهوشى نادانى خويش نرسته، بلكه حجّت (بر ضدّ چنان دانايى) بزرگتر و او خود نزد خدا سرزنش را سزاوارتر است و دريغ و حسرت بر اين داناى دست شسته از دانش خود بادوامتر است كه بسان همان نادان سرگردان در وادى نادانى خويش گشته و هر دو سرگردان و بى‌حاصل و گمراه و فريب خورده و بى‌بهايند، هر چه در آنند (و مى‌كنند) تباه و هر آنچه كرده‌اند بيهوده است.

(٦) اى بندگان خدا، ترديد نكنيد كه به شك افتيد، و شك نياريد كه كافر شويد و كافر نشويد كه پشيمان گرديد. خود را دست كم و ارزان نگيريد كه سهل انگارى كنيد، و كم ارجى شما را به راه ستمكاران كشاند و به هلاكت رسيد. چون حق بر شما درآمد و آن را شناختيد در آن سستى نورزيد كه به زيانى آشكار زيانمند شويد.

(٧) اى بندگان خدا، به راستى خير انديش‌ترين مردم نسبت به خويش فرمانبردارترين ايشان نسبت به پروردگارش، و خود فريب‌ترين آنها نافرمانترين مردم نسبت به خداست.

(٨) اى بندگان خدا، آنكو خدا را فرمان برد به ايمنى و خرّمى بياسايد و آنكو خدا را فرمان نبرد نوميد و پشيمان گردد و سلامت نيابد.

(٩) اى بندگان خدا، از خداوند يقين خواهيد كه يقين سرلوحه دين است و از او عافيت جوييد كه عافيت بزرگترين نعمت است، و آن را براى دنيا و آخرت غنيمت شماريد و از آن (يقين) توفيق‌

[١] مراد، ذاكر است.- م.

[٢] يعنى ذكر خداوند بازتابى دارد و صداى ذكر ذاكر در زير عرش پروردگار مى‌پيچد.- م.

[٣] يعنى همان گونه كه بهار تمامى طبيعت را زنده مى‌كند فهم قرآن تمامى دلها را بيدار و زنده مى‌سازد.- م.

[٤] الاعراف، ٢٠٤