مخصوص به خود من است بى‌مشاركت ديگر مسلمانان، و من آن را به تو دادم چون خداوند به من فرمان داده است، آن را براى خود و فرزندانت بگير. اين هم پنجمين (مورد).

(١) ٦. امّا ششم: گفته خداى عزّ و جلّ است: قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌- بگو من براى آن كار از شما مزدى نخواهم مگر دوستدارى در حق نزديكان (اهل بيتم)».[١] اين ويژگى مخصوص پيامبر ٦ است نه ديگر پيامبران را، و ويژگى خاصّ خانواده اوست نه ديگر مردم. و اين از آن روست كه خداوند از پيامبران ضمن يادآورى از نوح ٧ حكايت كرده است: يا قَوْمِ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مالًا إِنْ أَجرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ وَ ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ وَ لكِنِّي أَراكُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ‌- اى قوم من، من از شما (در عوض هدايت) مالى نمى‌خواهم، اجر من فقط با خداوند است، من طردكننده كسانى كه ايمان آورده‌اند، نيستم؛ چرا كه اينان به لقاى پروردگارشان خواهند رسيد، و من به واقع شما را قومى نادان نمى‌بينم»[٢] و از هود ٧ حكايت كرد و گفت: ... لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى الَّذِي فَطَرَنِي أَ فَلا تَعْقِلُونَ‌- اى قوم من، من از شما مزد رسالت نمى‌خواهم، مزد من (بر عهده كسى) نيست مگر بر كسى كه مرا آفريده است، آيا تعقّل نمى‌كنيد؟»[٣] (٢) (امّا) به پيامبر خود (محمد) ٦ فرمود: قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌- بگو من براى آن كار از شما مزدى نخواهم مگر دوستدارى در حق نزديكان (اهل بيتم).»[٤] و خداوند دوستى ايشان را واجب نكرد مگر از آن رو كه مى‌دانست ايشان هرگز از دين سر نمى‌پيچند و هرگز به گمراهى باز نمى‌گردند. و ديگر اين كه اگر مردى دوستدار مردى است و يكى از (افراد) خانواده‌اش با او دشمن باشد دلش (به دوستى) درست و صافى نيست. پس خداوند دوست داشت كه در دل پيامبرش ٦ نسبت به مؤمنان هيچ چيز (نگران‌كننده‌اى) نباشد، از اين رو دوستى خويشاوند (پيامبر) را بر مردم واجب فرمود، پس هر كه بدان عمل كرد و پيامبر خدا ٦ را دوست داشت و به خانواده او عليهم السّلام مهر ورزيد، پيامبر خدا نمى‌تواند او را دشمن دارد و هر كه ترك دوستى كرد و بدان عمل ننمود و خانواده پيامبر ٦ را دشمن داشت بر پيامبر خدا ٦ حق است كه او را دشمن بدارد؛ زيرا او فريضه‌اى از واجبات الهى را ترك كرده است. چه فضيلت و شرافتى از اين پيشتر است‌[٥]؟ (٣) چون خداوند اين آيه را بر پيامبرش فرو فرستاد كه: «بگو من از شما مزدى جز دوستى به خويشاوندم نخواهم» پيامبر ٦ در ميان اصحابش‌

[١] الشورى، ٢٣

[٢] هود، ٢٩

[٣] هود، ٥١

[٤] الشورى، ٢٣

[٥] در العيون اضافه بر« يتقدّم هذا»،[ يتقدّم هذا او يدانيه- پيشتر از اين است يا با اين برابرى تواند] آمده است.