اسرار خاموشان (شرح صحيفه سجاديه) - خلجي، محمد تقي - الصفحة ٨
امام (ع) به لحاظ رسالت سنگينى كه بر دوش داشت و مسئوليت ابلاغ و تحقق آن نيز بر عهده او بود، بىآنكه امكان تأسيس مجلس درس يا حلقه بحثى داشته باشد اين اثر ماندگار را آفريد و به دو فرزند گرامىاش؛ امام محمدباقر (ع) و زيد شهيد، املاء فرمود.
در حقيقت امام (ع) به مدد دعا و گفتگوى با خداوند، به روش تربيتى و اسلوب تعليمى مبتنى بر رابطه انسان با خداوند، به همه جوانبِ حيات مادّى و معنوى آدمى و نيازهاى انسانى او پرداخت. به روش و اسلوبى بديع، مباحث نظرى و بحثهاى دقيقِ علمى در حوزههاى معرفت را تبيين كرد.
مايه تأسف است كه مسلمانان از اين سرمايه غنى و از اين همه آموزههاى بىبديل- به عمد يا غير عمد- دور ماندهاند. و اكنون نيز، گروهى از «مرتزقه» و روضهخوانها و مدّاحان بىسواد و ناآشنا به مقتلها و منابع معتبر، كسادى بازار علم را كه متاع آن از رونق ايّام افتاده و سكّه آن بىقدر و قيمت گشته و در عوض خرده پولهاى سياه و سكّههاى قلب رواج يافتهاند، غنيمت شمرده و به انگيزه جلب رقّت و تحريك عاطفهها و ريختن چند قطره اشك، شخصيت با آن شكوه و احتشام را در هيئت بيمارى مستمند و درمانده در ذهنها تصوير مىكنند. به حق بايد گفت: «جاىِ آن است كه خون موج زند در دل لعل/ زين تغابن كه خزف مىشكند بازارش». (حافظ)
اينك خوشتر است كه سخن خويش را با ياد نيك و سپاسگزارى از عزيزانى كه مرا در تأليف و تدوين اين اثر يارى كردهاند به پايان برسانم. والحمدللَّه رب العالمين.
پنجم شعبان المعظم ١٤٢٥ ه. ق
محمدتقى خلجى