توجّه به غير است و براى اينكه اين «انقطاع» هم ديده نشود، «كمالِ انقطاع»، مطلوب موحّدان ناب است، به طورى كه نه تنها غير حق ديده نشود، بلكه اين نديدن هم ديده نشود.[١]

و اين، همان حالتى است كه مولاى عارفان و امام اهل نيايش در راز و نياز و گفتگوى با خداوند مى‌طلبيد و فرزندانِ پاك و معصومش (امامان (ع)) نيز بدان اهتمام مى‌ورزيدند:

الهى! هَبْ لى‌ كَمالَ الْانقِطاعِ الِيْكَ، وَ انِرْ ابصارَ قُلُوبِنا بِضِياء نَظَرِها الَيْكَ حَتَّى تَخْرِقَ ابْصارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ الى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصيرَ ارْواحُنا مُعَلَّقَةً بِعِزّ قُدْسِكَ.[٢] بار الها! وارستگى [از هركس و هر چيز] و پيوستگى كامل و جانانه به بارگاهت را ارزانى‌ام دار، و ديدگانِ دلهامان را به فروغ نگاه به خودت روشن گردان تا ديدگان دلهامان، پرده‌هاى نور را دريده و [عريان و برهنه‌] به معدن و سرچشمه بزرگى و جلال، راه يابد و جانهامان [همچون شعاع‌] به عِزّ قدسِ تو آويخته گردد.

موانع و عوامل باز دارنده اجابت‌

١. خواهش آدمى از خداوند، امرى نيكو و ممكن باشد

دعا كننده در مقام نيايش و خواستن از خداوند، بايد چيزى را بخواهد كه امرى ممكن و شدنى و نيكوست؛ يعنى آنچه را از خدا مى‌خواهد، از محالات ذاتى يا عادى و خواسته‌هايى كه هيچ گونه سود مادى يا معنوى ندارد، و نيز امورى كه براى ديگران زيانبار است و در شريعت خداوند، مورد نهى قرار گرفته است، نباشد؛ چرا كه خداوند، اراده‌اش به كارهاى محال و ممتنع و ناممكن، تعلّق نمى‌گيرد و كارى كه با حكمت او ناسازگار است، انجام نمى‌دهد. على (ع) فرمود:

اثْنُوا عَلىَ اللَّهِ- عَزَّوَجَلَّ وَ امْدَحُوهُ قَبْلَ طَلَبِ الْحَوائِج، يا صاحِبَ الدُّعا

[١] - سرّالصلوة، امام خمينى( ره)، مقدمه، ص ١١

[٢] - مفاتيح الجنان، بخشى از مناجات شعبانيه