لاالنّارَ، وَ لاالْسَماءَ، وَ لَاالْارْضَ.[١] خداى متعال، پيامبران و فرستادگان را برترى داده است، و پس از من، برترى از آنِ تو و امامان پس از توست، و فرشتگان، بى‌شك، خدمتگزاران ما و دوستان ما هستند. اى على! آنانى (فرشتگانى) كه عرش را به دوش مى‌كشند و آنان كه گرداگرد آن‌اند، پروردگارشان را همراه با سپاس و ستايش، به پاكى ياد مى‌كنند و به او ايمان مى‌آورند و براى كسانى كه به پروردگارشان و به ولايت ما ايمان آورده‌اند، آمرزش مى‌طلبند. اى على! اگر ما نبوديم، خداى متعال، آدم و حوّا، بهشت و دوزخ، و آسمان و زمين را نمى‌آفريد.

و از مولايمان امام صادق (ع)، از پدرش امام باقر (ع)، و او از پدرش امام سجّاد (ع) آورده است كه فرمود:

نَحْنُ أئِمّةُ الْمُسْلِمينَ، و حُجَجُ اللَّهِ عِلىِ الْعالَمين، و سادةُ المؤمنينَ، وَ قادَةُ الْغُرِّ الْمُحجَّلينَ، وَ مَوالِى الْمُؤمنينَ، وَ نَحْنُ امانٌ لِاهْلِ السّماء، وَ نَحْنُ الذِّينَ بِنا يُمْسِكُ اللَّهُ السَّماءَ انْ تَقَعَ عَلىَ الْارْضِ الّا بِاذْنِهِ، وَ بَنا يُمْسِكُ الْارْضُ انْ تَمِيدَ بِاهْلِها، وَ بِنا يُنَزِّلُ الْغَيْثَ، و تَنْشُرُ الرّحَمةَ، وَ يُخرِجُ بَرَكاتِ الْارْضِ، وَ لَوْ لاما فىِ الْارْضِ مِنَّا لَساخَتْ بِاهْلها.[٢] ما امامان مسلمانان، حجت‌هاى خداوند بر جهانيان، آقاى مؤمنان، پيشواى سپيدرويان و سرور مؤمنانيم، امانِ اهل آسمان و مايه قرارِ آن، به سبب ما زمين را ثبات بخشيده تا ساكنانِ خود را نلرزاند، و به سبب ما باران مى‌فرستد و ابرها را مى‌گستراند، و بركات زمين را بيرون مى‌آورد، و اگر نبوديم، زمينْ ساكنان خود را فرو مى‌برد.

همان طور كه شيعيان به پيروى از آموزه‌هاى قرآن و تنصيص مكرّر پيامبر ٦، امامت و وصايت را از اساسى‌ترين اصول مسلكى و اجتماعى و سياسى و معنوى اسلام مى‌دانند كه در كتاب خدا و سنّت پيامبر ٦ به صورت مهم‌ترينِ وحسّاس‌ترين و مترقّى‌ترين اصل عملى دين، به شكلهاى گوناگون و تقريباً بعد از اصل توحيد، گسترده‌تر از هر بحث ديگرى‌

[١] - علم اليقين فى أصول الدين، ج ١، ص ٥٠٨

[٢] - همان، ص ٥٠٨