يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ. الَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ. فِي أَيِّ صُورَةٍ مَا شَاءَ رَكَّبَكَ.[١] اى آدمى! چه چيز تو را به پروردگار بزرگوارت- بفريفت؟! آنكه تو را آفريد، پس راست كرد و [اندامهايت را] معتدل و هماهنگ گردانيد.

جايى كه مردِ مردانِ عالم فرمود:

ادْحَضُ مَسئُولٍ حُجَّةً، وَ اقْطَعُ مُغْتَرٍّ مَعْذِرَةً، لَقَدْ ابْرَحَ جَهالَةً بِنَفْسِهٍ.[٢] دليلِ انسانِ مغرور [شده به كرامت پروردگارش‌] در پاسخ به مسئوليت خود، بى‌اساس‌ترين و بى اعتبارترين دليلهاست. او فريب خورده‌اى است كه عذرش در خورِ پذيرفتن نيست. با اين حال، بر نادانىِ خويش، پاى مى‌فشارد.

آيا جز آنچه زين العابدين (ع) فرموده، مى‌شود گفت؟:

حُجَّتى يا اللَّهُ فِى جُرْأَتِي عَلى‌ مَسْئَلَتِكَ، مَعَ ايْتانىِ ما تَكْرَهُ، جودُكَ و كَرَمُكَ.

دليل من، اى خدا! بر گستاخى‌ام در خواستن از تو- با آنكه آنچه را ناپسند مى‌دارى، آورده‌ام- سخاوت و كرامت توست.

تو مگو ما را بدان شه بار نيست‌		با كريمان، كارها دشوار نيست.[٣]
اى خداى بى‌نظير، ايثار كن‌		گوش را چون حلقه دادى زين سُخُن‌
گوشِ ما گير و بدان مجلس كِشان‌		كز رَحيقت مى‌خورند آن سرخوشان‌
چون به ما بويى رسانيدى از اين‌		سرمبند آن مَشك را اى ربِّ دين‌
از تو نوشند ار ذكورند، ار اناث‌		بى دريغى در عطا، يا مسُتغاث!
اى دعا ناگفته از تو مستجاب‌		داده دل را هر دمى صد فتحِ باب‌
چند حرفى نقش كردى از رقُوم‌		سنگها از عشقِ آن شد همچو موم‌
نون ابرو، صاد چشم و جيم گوش‌		بر نوشتى، فتنه صد عقل و هوش‌

[١] - انفطار، آيه ٦- ٨

[٢] - نهج البلاغة، خطبه ٢٢٣

[٣] - مثنوى، دفتر يكم، بيت ٢٢١.