اسرار خاموشان (شرح صحيفه سجاديه) - خلجي، محمد تقي - الصفحة ٤٣٤ - جوار كريمانه خداوند

جوار كريمانه خداوند

حَمْداً نُغْتَقُ بِهِ مِنْ الِيمِ نارِ اللَّهِ الى‌ كَرِيمِ جَوارِ اللَّهِ.[١] حَمْداً نُزاحِمُ بِهِ مَلائِكَتَهُ المُقَرَّبينَ،[٢] وَ نُضامُّ بِهِ‌[٣] انْبِيائَهُ الْمُرسَلِينَ في دارِ الْمُقامُةِ الَّتى‌ لاتَزُولُ وَ مَحَلِّ كَرامَتِهِ الَّتى‌ لاتَحُولُ.[٤] سپاس و ستايشى كه در پرتواش، از آتش دردناك خداوند، برهيم و در جوار كرامت او بيارميم؛ سپاس و ستايشى كه دوش بر دوش فرشتگانِ مقرّب نهيم و با آنان به رقابت برخيزيم. و در جايگاه ابدى و سرمدى (بهشت) و در سراى باقى، كريمانه در محفل پيامبرانِ فرستاده شده او درآييم.

دارُ الْمُقامَةِ: سراى اقامت، سراى ماندنى و جاويدان، جايى كه ساكنانش از آن كوچ نكنند.

حمد و ستايش خداوند، قصه ژرفايى معرفت و ايمان دينى است و استغراق در اسماى نيكوى خداوند و توصيف زيبايى‌ها و جمال و جلال الهى، سپاسگزارى از نعمتهاى انبوه و سرشار اوست كه همه هستى را لبريز كرده است، و همسويى با هستى و نيز همنوايى با پرندگان بال گشاده است كه خداى محمود را آگاهانه، به پاكى مى‌ستايند:

[١] - حَمْداً نَعْبُرُ بِهِ اليِمَ ناره الى‌ كَريِمِ جِوارِهِ

[٢] - و نراحِمُ بِهِ مَلائِكَةَ اللَّهِ الْمُقَرّبينَ

[٣] - وَ نَضامُ بِهِ

[٤] - وَ مَحَلِّ الْكَرامَةِ الّتىِ لا تَحُولُ