اسرار خاموشان (شرح صحيفه سجاديه) - خلجي، محمد تقي - الصفحة ٤٣٣ - سپيدرويان و سيهرويان

امام زين العابدين، در بخشى از دعاى چهل و دوم مى‌گويد:

وَ بَيِّضْ وُجُوهَنا يَوْمَ تَسْوَدُّ وَجُوُهُ الْظَّلَمَةِ في يَوْمِ الْحَسَرةِ وَ الّنَدامة. در آن روز كه چهره‌هاى ستمكاران، سياه گردد، روز حسرت و پشيمانى، چهره‌هاى ما را سپيد گردان.

امام سجاد (ع)، در اين بخش از دعا، دامنه ستايش خداوند و سپاسگزارى از نعمتهايش را تا آنجا گسترش داده كه همه هستى را فراگيرد و امواج ستايشها و سپاسگزارى‌هاى برخاسته از جان پاكش، تا «اعْلى‌ عِلّيّينَ» اوج بگيرد و فرشتگان مقرّب و پيامبران و اولياى بزرگ خداوند را به گواهى وا دارد، و از آنجا به همه آفاق و كرانه‌هاى هستى پرتو افكند و حامدان و شاكران را در جوار قرب الهى و سايه‌سارِ لطف و فيض بى‌دريغش، بنشاند؛ فيض و لطفى كه بى‌مانند است؛ نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده و نه بر ذهن و خاطرى گذشته است:

فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُم مِن قُرَّةٍ أَعْيُنٍ جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ.[١] كس نداند كه به پاداش آنچه مى‌كنند، برايشان چه روشنى چشمى، نهان داشته‌اند.

[١] - سجده، آيه ١٧