دوزخ است. برخى، به لحاظ آنكه مفرد آن، «عِلِّىّ» ويژه عاقلان است، گفته‌اند: مقصود از آن، ساكنانِ علّيّون است [يعنى ساكنانِ برترين بهشت‌]؛ مانند آنكه درباره مؤمنان حقيقى فرمود: «أُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِم مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً.[١] اينان [كه از خدا و پيامبرش فرمان بَرند] با كسانى خواهند بود كه خدا نعمتشان داده: از پيامبران و راستى پيشگان و شهيدان- يا گواهان عمل- و شايسته كرداران، و ايشان، خوب ياران و همنشينانى هستند.

عِلّيّون در قرآن‌

حقيقت «عِلِّيّون» همانند «سجّين»، بر آدميان پوشيده است و ذهن انسان، راهى به درك و دريافت حقيقت آن ندارد. برتر از آن است كه به وصف درآيد و خِرَدهاى محدود، آن را دريابند؛ به همين دليل، قرآن به هنگام سخن گفتن، در قالب «استفهام انكارى» به پيامبر اكرم ٦ مى‌فرمايد:

وَ ما ادْراكَ ما عِلِّيُّونَ. كِتابٌ مَرْقُومٌ. يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ.[٢] از كجا بدانى كه «عِلّيّون» چيست؟ نامه‌اى است نوشته [و نشاندار و خوانا] آن نامه را مُقَرَّبان (فرشتگان مُقَرَّبْ) حاضر و گواه‌اند (آن را نگاه مى‌دارند و در رستاخيز بدان گواهى خواهند داد).

با آوردن «كِتابٌ مَرْقُومٌ» در تعريف و توصيف «علّيّون»، زمينه را فراهم مى‌كند تا هر ذهنى به اندازه توانايى در تصوير و تطبيق، به نشانى از آن، راه يابد. توصيف و تقارن آن به «كتابٌ مَرْقُومٌ» چهره درخشان و زنده حقيقت برترِ آن را مى‌نماياند كه نيكان، در آن نوشته، نقش دارند:

انَّ كِتابَ الْابْرارِ لَفِى عِلِّيّينَ.[٣] كارنامه نيكوكاران، در عِلِّيّون است.

قلم اين نوشته و نقشهايى كه در آن است، همان موجهاى برخاسته از انديشه‌ها و

[١] - نساء، آيه ٦٩

[٢] - مطففين، آيه ١٩- ٢١

[٣] - مطففين، آيه ١٨