نمى‌كنيد؛ مگر اينكه آن گاه كه به آن مى‌پردازيد، ما بر شما گواهيم. و از پروردگارت همسنگ ذرهّ‌اى در زمين و در آسمان پوشيده نيست، و نه كوچكتر از آن و نه بزرگتر؛ مگر آنكه در كتابى روشن (لوح محفوظ) هست.

خداى تعالى، در چند جاى قرآن كريم اعلام داشته است كه در رستاخيز، به هيچ كس ستم نمى‌شود؛ زيرا ستم، در ضعف و ناتوانى و حقارتِ درونىِ ستم‌پيشگان، ريشه دارد كه مى‌خواهند از راه ستم‌ورزى، ضعف و كاستى و حقارت درونىِ خويش را جبران كنند؛ در حالى كه ذات مقدس حق، از هر ضعف و كاستى‌اى منزّه است و هيچ گونه نقص و حقارتى، به حريم عزّت او راه ندارد.

از اين رو، امام على بن حسين (ع) فرمود: اساس پاداش و كيفر الهى، عدالت اوست؛ «عَدلًا منه»، و تعبير «تُقَدَّستْ اسْماؤُهُ، و تَظاهَرَتْ آلاؤُهُ» تأكيدى است بر عدالت و دادگرىِ خداى مهربان، در برخورد با نيكوكاران و زشتكاران، در روز رستاخيز. بنا بر اين، كمترين ستمى را بر بنده‌اى از بندگانش روا نمى‌دارد:

إِنَّ اللَّهَ لَايَظْلِمُ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ وَإِن تَكُ حَسَنَةً يُضَاعِفْهَا وَيُؤْتِ مِن لَدُنْهُ أَجْراً عَظِيماً.[١] خداوند همسنگ ذرهّ‌اى ستم نمى‌كند. و اگر آن، كار نيكى باشد، دو چندانش كند و از نزد خود، پاداشى كلان دهد.

انَّما يَحْتاجُ الَى الظُّلْمِ الضَّعيفُ، وَ قَدْ تَعالَيْتَ يا الِهى‌ عَنْ ذلِكَ عُلُّواً كبيراً.[٢] تنها ضعيف و ناتوان، نيازمند ستم كردن است. و [تو اى خداى من!] برتر از آنى كه ضعف و زبونى، به ساحتِ قدس تو راه يابد.

در روز رستاخير، نه به گناهكاران ستم خواهد شد و نه به نيكوكاران؛ بلكه وعده الهى درباره نيكوكاران، قطعى و تخلّف‌ناپذير است: «لا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ».[٣] وليكن درباره كيفر بدكاران، آزاد است. به تعبير ديگر، «وعيد» هاى خداوند، تخلّف‌پذيرند؛ زيرا مهر و

[١] - نساء، آيه ٤٠

[٢] - مفاتيح الجنان، ص ٨٨

[٣] - روم، آيه ٦