پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٨ - اشاره

به معناى حفظ و نگاهبانى، و يا به معناى اطلاع و آگاهى از چيزى است.

اين واژه گاهى به معناى ممنوع شدن از چيزى نيز به كار مى‌رود، گويى انسان از هر طرف در محاصره قرار گرفته تا نتواند به آن چيز برسد، واژه احتياط نيز در مواردى به كار مى‌رود كه انسان مى‌خواهد كارى را انجام دهد كه از خطا و اشتباه، يا از گناه و خلاف، مصون و محفوظ باشد.

در مقاييس اللغه آمده است كه اين واژه در اصل از مادّه حَوْط (بر وزن فَوْت) به معناى چيزى است كه گرداگرد شى‌ء ديگرى مى‌گردد.

واژه محيط نيز ممكن است به معناى احاطه وجودى بوده باشد يا احاطه از نظر قدرت، يا از نظر علم. [١]

نور به معناى شعاعى است كه پخش مى‌شود و به چشم در مسأله ديدن كمك مى‌كند، و آن بر دو گونه است: مادّى، همان نورهايى كه با چشم ظاهر ديده مى‌شود، و معنوى، همان نورى كه با چشم بصيرت ديده مى‌شود، مانند نور عقل و نور قرآن، و اگر به فتنه نائره گفته مى‌شود به خاطر آن است كه پخش و گسترده مى‌شود.

چنين به نظر مى‌رسد كه اين واژه در اصل به معناى همان روشنايى محسوس بوده، سپس در امور معنوى مانند ايمان و علم و عقل و قرآن و حتى ذات پاك خداوند به كار رفته است.

«نارْ» به معناى آتش نيز از همين ريشه است، و در بسيارى از موارد هر دو همراه هستند مناره را به اين جهت مناره گفته‌اند كه محل روشن كردن چراغ‌ها

[١]. التحقيق فى كلمات القرآن الكريم مفردات، مقائيس اللغه و لسان العرب.