پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٩ - معبود فقط او است!

قابل توجّه اين‌كه: در اين آيه هدايت را به خدا نسبت مى‌دهد، چرا كه اگر توفيق و امداد الهى نباشد كسى با نيروى خود نمى‌تواند به سر منزل مقصود برسد، ولى ضلالت را به خود آنها نسبت مى‌دهد چرا كه اثر اعمال خودشان بوده است.

دومين آيه همان مفهوم آيه نخست را با تعبير ديگرى تعقيب مى‌كند و به عنوان يك اصل كلّى و جاودانى مى‌فرمايد: «ما پيش از تو هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر اين كه به او وحى كرديم كه: هيچ معبودى جز من نيست؛ پس فقط مرا پرستش كنيد»: «وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لَاإِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِى».

قابل توجّه اين‌كه «نوحى» به صورت فعل مضارع آمده كه دليل بر استمرار است يعنى دستور به توحيد در عبادت را پيوسته به هر پيامبرى گوشزد مى‌كرديم، و تمام انبيا در تمام طول دعوت خود مأمور به ابلاغ آن بودند.

به اين ترتيب اين مسأله به عنوان يك اصل اساسى و زيربنايى در طول تاريخ انبياء پيوسته جريان داشته است.

در سومين آيه سخن از نخستين پيامبر اولوالعزم شيخ الانبياء نوح پيامبر صلى الله عليه و آله است كه از آغاز دعوتش پيامى جز مسأله توحيد در عبادت و بدور افكندن بت‌ها نداشت، مى‌فرمايد: «ما نوح را به سوى قومش فرستاديم؛ او گفت: اى قوم من! (تنها) خداوند يگانه را پرستش كنيد، كه معبودى جز او براى شما نيست»: «لَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحاً إِلَى قَوْمِهِ فَقَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ».