پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦ - الطرق الى اللَّه

چه جز او است و از غير او سخن مى‌گويد و به غير او دعوت مى‌كند (حتى كنعان‌ها را) در طوفان غرق كنند.

بى‌مهابا بر سر سامرى بكوبند، و بت‌طلايى پرزرق و برقش را كه مسبّب جلب قلب دنياپرستان زراندوز مى‌شود در آتش قهر مقدّس خويش بسوزانند، و خاكسترش را به درياى فنا بيفشانند!

آرى سالكان اين راه آنچه را پيامبران در سير برونى خود در اين جهان انجام دادند آنها در سير درون براى وصول به سر منزل مقصود يعنى «معرفة اللَّه» تكرار مى‌كنند.

سرانجام نداى جان‌پرور پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله «قُولُوا لا الهَ الَّا اللَّه‌ تُفْلِحُوا» را لبيك گفته، و با سر دادن نغمه جان پرور توحيد از جزء جزء وجود خود همه حتى «الوريد و الشريان» به مقامات والاى فلاح و رستگارى نزديك مى‌شوند.

يا اين سير و سلوك الهى از سراى طبيعت بيرون مى‌روند و به كوى حقيقت و مقام قرب الهى راه مى‌يابند.

ولى نكته مهم اينجا است كه اين راهى است بسيار پرنشيب و فراز، و پر پيچ و خم كه در هر گذرگاهش شياطين جن و انس كمين كرده، و با «زخرف القول» و سخنان فريبنده، براى منحرف ساختن سالكان طريق سخت در تلاش‌اند، چرا كه پيشواى آنها ابليس از آغاز براى اغواى ابناى آدم به عزّت و جلال خدا سوگند خورده و چون خود را رجيم و رانده در گاه او ديده، ديگران را نيز به همرنگى خود مى‌خواند.