پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩ - ٤ حدوث جهان از طريق قوانين علمى امروز

به صورت اجسامى سنگين و ناپايداراند كه دائماً در حال تشعشع اتمى هستند، گويى اضافات خود را بيرون مى‌ريزند تا به يكى از عناصر پايدار تبديل شوند)

وجود اين گونه اجسام در طبيعت دليل بر اين كه جهان حادث و تاريخى دارد، و به گفته دانشمند معروف دونالد رابرت كار متخصص ژئوشيمى و نويسنده كتاب تعيين عمر (زمين) به وسيله كربن راديواكتيو طبيعى: اگر جهان ازلى و ابدى بود هيچ عنصر راديواكتيو يافت نمى‌شد (چرا كه بايد همه آنها تبديل به اجسام پايدار شده باشند). [١]

از مجموع اين سخن چنين نتيجه مى‌گيريم كه علوم تجربى نيز از طرق مختلف مسأله حدوث جهان را اثبات كرده و از اينجا ضرورت وجود يك خالق ازلى و ابدى براى تفسير پيدايش عالم هستى روشن مى‌شود. (دقّت كنيد)

به تعبير روشن‌تر: فرسايش مادّه (انتروپى) دليل بر اين كه جهان تاريخچه‌اى دارد كه از آغاز حدوثش خبر مى‌دهد، زيرا اگر جهان مادّه، ازلى بود تاكنون بى‌نهايت زمان بر آن گذشته بود و بايد تاكنون حرارت به طور يكنواخت در تمام جهان پخش و از فعاليت افتاده باشد و در اين حال مرگ جهان فرا رسيده بود.

اين بدان مى‌داند كه ما ظرفى را كه پر از آب داغ در وسط اطاقى بگذاريم، مادام كه حرارت اين آب با فضاى مجاور تفاوت دارد، هواى اطراف ظرف دائماً در حركت است، پيوسته گرم مى‌شود، به طرف بالا مى‌رود، و هواى مجاور جاى آن را مى‌گيرد، و اين باعث حركتى مستمر در هواى مجاوز است، ولى هنگامى كه اين انرژى حرارتى در تمام فضاى اتاق بطور يكسان پخش شد، ديگر هيچ‌

[١]. كتاب اثبات وجود خدا، مقاله ادوارد لوتركيسل، صفحه ١٥٥.