پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٢ - خداوندا! تو پروردگار جهانيانى

آنها، مدبّر و مربّى و نظام بخش آسمان و زمين‌اند، بلافاصله به پيامبر صلى الله عليه و آله دستور مى‌دهد: تو خود جواب اين سؤال را بده و «بگو: خداوند يگانه»: «قُلِ اللَّهُ».

و در اينجا با هرچه غير او است وداع كن، و از هرچه جز او است دل برگير، تنها به ذات پاك او تكيه كن، دل در گرو او بدار و بر آستان او پيشانى نِه، تو را چه كار با موجوداتى كه مالك سود و زيان خويش نيستند تا چه رسد به ديگران‌ «وَلَا يَمْلِكُونَ لِانفُسِهِمْ ضَرّاً وَلَا نَفْعاً». [١]

در چهارمين آيه سخن از ربوبيّت خداوند در مورد عرش است، ولى از حاكميّت خداوند شروع مى‌كند، مى‌فرمايد: «پس بلندمرتبه است خداوندى كه فرمانرواى حق است»: «فَتَعَالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ».

اين جمله تكميلى است بر آنچه در آيه قبل از آن آمده كه مى‌گويد: اگر قيامت و معادى در كار نباشد آفرينش انسان بيهوده خواهد بود، چرا كه چند روزه زندگى دنيا هدف والايى نيست كه آفرينش را توجيه كند (و اين يكى از دلايل مهم معاد است كه به خواست خدا مشروحاً از آن در مبحث معاد سخن خواهيم گفت).

سپس مى‌افزايد: «معبودى جز او نيست؛ و او پروردگارعرش كريم است»: «لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ».

«مَلِك» به معناى حاكم و مالك است، و اين وصف به معناى حقيقى جز درباره خداوند صادق نيست، چرا كه از شؤون خالقيّت و لوازم آن است، و چون‌

[١]. سوره فرقان، آيه ٣.