پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٩ - ٣ توحيد شركآلود وهابيان

سال وفات او بود با همكارى زمامداران محلى، و افروختن آتش‌هاى تعصب‌هاى خشن در ميان اقوام بيابان گرد حجاز، توانست مخالفان خود را عقب براند، و بر دستگاه حكومت به طور مستقيم و غير مستقيم سلطه پيدا كند، و در اين راه خون‌هاى زيادى از مسلمين حجاز و غير حجاز ريخته شد.

حتى بعد از مرگ او پيروانش از طريق بيابان‌هاى حجاز به عراق حمله‌ور شده، به كربلا ريختند، و با استفاده از تعطيل بودن شهر به مناسبت روز عيد غدير و مسافرت بسيارى از اهالى به نجف، ديوار شهر را شكافته، و به داخل شهر رخنه كردند و به تخريب حرم امام حسين عليه السلام و ساير اماكن مقدّس پرداختند و عده كثيرى در حدود پنج‌هزار نفر را كشتند، و خانه‌ها را غارت كردند، و تمام درهاى گرانقيمت و هداياى نفيس مرقد حسينى و اموال مردم را غارت كرده با خود بردند!

آنها در سال ١٣٤٤ به ويران كردن قبور بزرگان اسلام در حجاز پرداختند، و جز قبر پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله (آن هم به خاطر ترس از خشم عمومى مسلمين) همه را با خاك يكسان كردند!

صفت بارز وهابيان، تعصب، خشونت، بى‌رحمى و قساوت، و قشرى و متحجّر بودن است.

آنها خود را مدافعان توحيد ناب! مى‌دانند، و در همين رابطه موضوع شفاعت و زيارت قبور و توسل به پيشوايان بزرگ را نفى كرده، و تقريباً تمام همّ خود را در اين راه مصروف مى‌دارند، اكثريت قاطع مسلمانان (اعم از سنى و شيعه)