پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٩ - دعوت عمومى پيامبران به خداى يكتا

در نخستين آيه مورد بحث به تاريخ (انبياى) گذشته اشاره كرده، مى‌فرمايد:

«ما پيش از تو هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر اين كه به او وحى كرديم كه: هيچ معبودى جز من نيست؛ پس فقط مرا پرستش كنيد»: «وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لَاإِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِى».

آرى تمام انبياء منادى توحيد بودند، مردم را به خداى يگانه دعوت مى‌كردند، و تاريخ آنها گواه بر اين معنا است، چگونه ممكن است شرك واقعيت داشته باشد و همه انبياء منادى توحيد باشند؟!

آيا خداوند ديگرى وجود داشت و خودش را به مردم معرّفى نكرد و قطع فيض نمود؟ يا اين‌كه رسولان الهى در ابلاغ دستور او قصور ورزيدند؟ عقل سليم هيچ‌يك از اينها را نمى‌پذيرد.

به گفته بعضى از مفسّران، قرآن مجيد در آيات اين سوره (انبياء) نخست به دليل عقلى براى اثبات توحيد استدلال مى‌كند «لَوْ كَانَ فِيهِمَا آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ ...».

سپس به دليل نقلى (آيه مورد بحث) زيرا همه پيامبران پيشين دعوت به توحيد كردند، و اين خود دليل روشنى است بر اين مسأله مهم. [١]

در دومين آيه همين معنا در لباس ديگرى بيان مى‌شود، روى سخن را به پيامبر صلى الله عليه و آله كرده (و البتّه منظور توده مردم است) مى‌فرمايد: «از پيامبرانى كه پيش از تو فرستاديم (و پيروان راستين آنها) بپرس: آيا غير از خداوند رحمان معبودانى براى پرستش قرار داديم؟!»: «وَاسْأَلْ مَنْ أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُسُلِنَا

[١]. تفسير قرطبى، جلد ٦، صفحه ٤٣٢٠.