پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٢ - گناه نابخشودنى!

حمزه عموى پيامبر صلى الله عليه و آله، و ياران او- نازل شده است كه بعد از مدتى از كار خود پشيمان شدند، و به پيامبر صلى الله عليه و آله نامه نوشتند كه ما از كرده خود پشيمانيم، ولى چون از تو شنيده‌ايم كسانى مورد قبول درگاه خدا واقع مى‌شوند كه نه مشرك باشند و نه قتل نفس كرده باشند و نه مرتكب عمل منافى عفت در حاليكه ما مرتكب همه اينها شده‌ايم، همين ما را از پيروى تو باز مى‌دارد، در اينجا آيه‌ «إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحاً ...»: «مگر آنان كه توبه كنند، و ايمان بياورند، و كارى شايسته انجام دهند» نازل شد.

پيامبر صلى الله عليه و آله آن را براى وحشى و يارانش فرستاد باز آنها نامه خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله نوشتند؟ اين شرط سختى است، از اين مى‌ترسيم كه نتوانيم عمل صالحى انجام دهيم، در اين هنگام آيه فوق نازل شد كه خداوند تنها شرك را نمى‌آمرزد، و غير آن را براى هركس مشيّت او اقتضا كند مى‌بخشد.

باز آنها بهانه گرفتند كه ما از اين مى‌ترسيم مشمول مشيّت الهى نشويم تا اين‌كه آيه‌ «يَا عِبَادِي الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَاتَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً»: «بگو: اى بندگان من كه برخود اسراف و ستم كرده ايد! از رحمت خداوند نوميد نشويد كه خدا همه گناهان را مى آمرزد» نازل گرديد و پيامبر صلى الله عليه و آله براى آنها فرستادند، همگى خواندند و اسلام را پذيرا شدند. [١]

به هر حال همان‌گونه كه بسيارى از مفسّران گفته‌اند اين آيه يكى از اميدبخش‌ترين آيات قرآن است زيرا مى‌فرمايد: اگر انسان با ايمان از دنيا برود مأيوس از رحمت خدا نخواهد بود، ولى اگر بى‌ايمان و مشرك برود هيچ راهى‌

[١]. مجمع البيان، جلد ٣، صفحه ٥٦.