سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٤٠ - اميد به رحمت بي انتهاي الهي

حضرت همچنين از گشوده بودن درهاي رحمت خدا به‌ روي موحدان و جويندگان رحمت واسعه الاهي سخن مي‌گويند و بدين طريق اميد به رحمت و مهر الاهي را در دل بندگان خدا زنده مي‌دارند. چه اينکه اين باور باعث نشاط و سرزندگي انسان و تحرک او مي‌گردد و امکان جبران کوتاهي‌ها و تلاش براي رسيدن به تعالي و کمال را براي او فراهم مي‌آورد. وقتي انسانِ جوياي سعادت و کمال، بر اين باور بود که همواره درهاي رحمت‌ الاهي که تسهيل کننده کمال و سعادت انسان‌اند به روي او گشوده است، مي‌کوشد با کنار نهادن موانع و عوامل بازدارنده و توبه از گناهان که سد راه کمال و سعادت هستند، مسير دستيابي به سعادت و کمال را هموار سازد.

اصمعي نقل مي‌کند که شبي به طواف بر گرد خانه خدا مي‌پرداختم که جواني نيکوچهره و باريک‌اندام (امام زين‌العابدين(عليه السلام)) را ديدم که به پرده کعبه چنگ زده و مي‌گويند:

نَامَتِ الْعُيُونُ وَ عَلَتِ النُّجُومُ وَ أَنْتَ الْمَلِک الْحَيُّ الْقَيُّومُ غَلَّقَتِ الْمُلُوک أَبْوَابَهَا وَ أَقَامَتْ عَلَيْهَا حُرَّاسَهَا وَ بَابُک مَفْتُوحٌ لِلسَّائِلِينَ جِئْتُک لِتَنْظُرَ إِلَيَّ بِرَحْمَتِک يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِين‏؛[١] «(اي آقا و مولاي من،) ديدگان به خواب رفته‌اند و ستارگان برآمده‌اند، و تو پادشاه زنده و پايدار هستي، سلاطين و ملوک درهاي کاخ‌هاي خود را بستند و نگهبانان را به حراست و نگهباني از آن گماردند، ولي باب تو براي درخواست کنندگان گشوده است. من به در خانه تو آمده‌ام تا از روي رحمت نظري به من بيفکني، اي مهربان‌ترين مهربانان».

امام زين‌العابدين(عليه السلام) همچنين در فراز پيشين، از خداوند مشاهده جمالش را درخواست مي‌کنند و در بيان خود واژه «مشتاقيک» را به کار مي‌برند؛ يعني کساني که اشتياق وصال به معشوق را دارند و اين شوق آنان را در فراق حق‌تعالي بي‌قرار ساخته